Pokazywanie postów oznaczonych etykietą biznes. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą biznes. Pokaż wszystkie posty

środa, 15 grudnia 2010

Opatrznościowa dekapitacja Aniołka, w której na pewno maczał palce Woland... (cz.2)

Totalnie pijana już ze szczęścia (patrz post z wczoraj) powróciłam jednakowoż do wyboru procentów godnych wypicia z okazji tak niesamowicie, niewypowiedzianie, nieprzypuszczalnie dotąd wspanialej okazji... i gdy po kilku dniach (wszak wybór był ciężki) już już prawie puchar podstawiałam pod truskawkowe Fiore (wszak smak truskawek zimą niezastąpionym jest) maila dostałam od Pani z Galerii Vena – anielica Weronika znalazła swoją właścicielkę – a wyniki naszego rankingu przemalować należało na 2:1 dla „reala” (nie mylić z Realem Madryt)! Puszyłam się, puszyłam się i rozpękałam się z dumy i zapowietrzałam się z autozachwytu i nos zadzierałam nad chmury i w ogóle półbożyszczem zdawało mi się że jestem...

Weronika

Na szczęście Opatrzność w takich chwilach nade mną czuwa i wzgląd ma na mego TŻ i Małego Bernaszka, którym zapewne byłoby niezmiernie smutno, gdyby ich żona i matka się rozpękła tudzież zapowietrzyła tudzież za bardzo zadarła... i! – po kilku dobach dumy i samouwielbienia... -Weronice odpadła głowa. (Dekapitacja aniołka to trochę radykalny sposób na upomnienie niewinnie zadufanej początkującej biżuteryjki, no ale nie wnikam...) Jak przeczytałam to w mailu najpierw wzięłam za żart, ale nauczona „Smoleńskiem” (który wpierw również uważałam za nieterminowy prima aprilis) szybko się otrząsnęłam – wpadłam w rozpacz, przerażenie i czarną dziurę. Na szczęście wszystko się dobrze skończyło - Weronika została szybko naprawiona przez jakiegoś znajomego jubilera, ale „w GŁOWĘ” zachodzę jak ta głowa mogła odpaść???!!! Jeszcze gdyby odpadła sama zawieszka (w sensie drucik przymocowany do AC) to jestem w stanie to sobie wyobrazić ale cała głowa?! A była porządnie połączona z korpusem – zachodziła na niego i jeszcze umocniłam wszystko dodatkowo AC pastą – płaszczyzna połączenia była całkiem spora... no może jakoś niefortunnie spadła... ale przecież nawet w takiej sytuacji AC bez problemu powinno wytrzymać (sama kilkakrotnie upuściłam różne naszyjniki i nigdy nic się nie stało!) Było mi tak wstyd (choć z drugiej strony cały czas czuję bunt – przeanalizowałam wszystkie kroki jakie wykonałam przy robieniu Weroniki i wierzę, że to nie moja wina!...) że chciałam schować głowę w piasek a resztę siebie pod kołdrę, zabrać wszystkie biżutki z wszystkich galerii i w ramach umartwiania i pokuty przerobić na ozdoby choinkowe... Pani z Veny widząc me bezdenne przerażenie i nieokiełznaną skruchę z lekkim uśmiechem, tajemniczo rzekła: „proszę się nie przejmować – nie takie rzeczy się u mnie działy” – a był w jej oku błysk ślepi Wolanda...

W każdym bądź razie – powoli odzyskuję równowagę psychiczną (od ekstazy przez załamkę do stoicyzmu) – ale nauczona tym incydentem powzięłam mocne postanowienie, że skoro moje prace się wreszcie sprzedają... muszą być „klientoodporne”... i wszystkie dotychczasowe wyroby poddałam bezlitosnym próbom przeróżnym mającym na celu wykryć ewentualne „ukryte wady” – i jeśli trzeba będzie wszystko będę lutować raz jeszcze - ale już żadnemu aniołkowi nie dam głowy ukręcić! Szczególnie na Święta! ;)

wtorek, 14 grudnia 2010

Pierwsze koty za płoty! - czyli Poranne Spotkanie Łez Frei z nowymi właścicielkami :) (cz.1)

Ha! Udało się! Udało się! Zawsze wierzyłam, że kiedyś się uda! W oparach świątecznego nastroju (sceptycy rzekną – chyba w kłębach siarczków siarczystego mrozu!), w duchu zbliżających się mikołajek (sceptycy rzekną – w okresie kulturowo zwiększonego popytu na przedmioty potencjalnie prezentowe – a co za tym idzie w okresie zmniejszonej „wrażliwości konsumenckiej”!), w zaciszu zabierzowskiej Galerii Vena (sceptycy rzekną – no tu trza rację przyznać, że cudem Boskim jest iż, w tej mikroskopijnej galeryjce –skądinąd ładnie urządzonej acz wciąż mikroskopijej- bokiem „przycupłej” przy kasach supermarketu Avia, w małej, przejazdowej, podkrakowskiej wiosce cokolwiek się sprzedaje!) sprzedały się za cenę mnie satysfakcjonującą, podnoszącą mi morale i napawającą mnie pierwocinami biżuteryjno-biznesowej dumy (sceptycy rzekną – może ci na tydzień na waciki wystarczy...) Łzy Frei!!! :)

(moda na gronka robi swoje ;) Oczywiście na całym mym otoczeniu większe wrażenie zrobiła forma mej radości (skakanie od jednego końca korytarza do drugiego) niż samo wydarzenie, które ją wywołało – czyli – moja pierwsza, najpierwsza, otwierająca drzwi biżuteryjnego biznesu, przecierająca szlaki przyszłemu, wielkiemu sukcesowi finansowemu...- sprzedaż mojego, najmojszego, osobistego, własnego i własnoręcznie zaprojektowanego, wykonanego i wykończonego wyrobu z AC! (Czuję, że podzielając mą radość podzielacie również zdziwienie mego otoczenia - jak zdarzenie tak codzienne, potoczne, w miarę oczywiste i łatwe do przewidzenia (dla niektórych już wręcz zpowszedniałe i „zszarzałe”) może wywołać tyle emocji i szumu wokół... ale dajcie spokój – idą Święta! ;) Co więcej – na tym nie koniec! Jeszcze nie zdążyłam wybrać między czerwoną pół-wytrawną Villą Julią, nie pasteryzowanym Kasztelanem, truskawkowym Fiore bądź jagodzianką narumną produkcji własnej (wszak wiadomo – T A K I sukces trza opić!) – kiedy dostałam niespodziewanego a iście break event’owego maila od przemiłej i przepięknie komplementującej Pani Anny, która w miodnie dla mnie brzmiących słowach wyraziła podziw dla kunsztu mego a chęć nabycia jego efektów w postaci kolczyków Morning Meeting.

Pani Anna zaznajomiła się z pracami moimi na digarcie toteż sprzedaż/kupno odbyła się drogą mailową bez pośrednictwa galerii (do żadnej z resztą tych kolczyków nie zdążyłam jeszcze wystawić) – ale jakby nie było - w klasyfikacji „real” vs „virtual” doszło do wyrównania – 1:1......

c.d.n....

czwartek, 28 października 2010

Nowinki i tęsknota za kolorami

Z radością i dumą i nieco pełniejszym portfelem }:-> informuję, że sprzedane zostały już dwa z wyprodukowanych przez Decoupage’ową Fabrykę zegary! Drako pochwalił się w pracy, że żona co nieco pędzelkiem umaczanym w kleju macha i wskazówki przytwierdza (kochany, przydatny TŻ ;) i że można efekty obejrzeć na blogu (i nawet sam pamiętał adres bloga, choć na niego nie zagląda, co dla mnie było miłym szokiem samym w sobie) – i pewna Pani oglądnąwszy wyraziła chęć nabycia zegara jesiennego – w liście kasztanowca – co też się stało :) Życzę aby odliczał same miłe chwile! Drugi zaś – lawendowy mniejszy - został sprzedany „z marszu” w sklepie mojego Taty (acha! Zegary zostały też umieszczone w sklepie internetowym – zatem, gdyby ktoś miał na nie ochotę.... lub szukał prezentu na zbliżającego się Mikołaja ;) – serdecznie zapraszam! – www.casio.sklep.pl). Zatem puki co, jeśli chodzi o sprzedaż decu-zegarów - internet vs real - 1:1 :) Mam nadzieję, że zmotywuje to „przeciwników” do dalszych sprzedaży hehe ;) Mnie osobiście jak na razie zainspirowało do zakupu (tak to jest jak człowiek z nieco pełniejszym portfelem wybierze się do IKEI...) 5 lusterek o szerokich drewnianych ramkach – idealnych do decoupage’u i gotowych do przyjęcia nowego obowiązku, jakim już niebawem stanie się dla nich odmierzanie czasu ;) (nie ma rzeczy, której mój Tato nie umiałby przerobić na zegar ;) Na fali decoupage’owego szaleństwa zakupiłam także... 8 drewnianych desek kuchennych (Pani, przy kasie doznała lekkiego szoku i już, już miała mnie oświecić, że te deski nie są jednorazowe... ale ostatecznie się powstrzymała... – klient nasz pan), które zamierzam przeobrazić w kalendarze (zbliża się Nowy Rok! – malutkimi kroczkami, ale się zbliża...) a co do jednego z tych przyszłych kalendarzy mam już pewne niecno-słitaśnie-cukierkowe plany... (niach, niach!)


Wiem, że post ten na razie mało biżuteryjny, ale... z zegarowo-decoupage’owego zarobku wystarczyło jeszcze na zakup kilku kamyczków! Niezbędnych kamyczków! Ostatnio strasznie tęsknię za kolorami (zaokienna szarzyzna robi swoje...) - stąd też wielobarwność farb przedkładam nad szary połysk srebra... Jeszcze do niedawna byłam „formalistką” – nawet przy nawlekaniu zwyklaczkowych naszyjników bardziej liczył się dla mnie dobór kształtów koralików niż ich zestawienie kolorystyczne - forma nad barwę... Zasadniczo takie podejście powinno ułatwiać pracę z „monochromatycznym” AC – i na odwrót – AC jest idealnym tworzywem właśnie dla „formalistów”... - ale proste, logiczne rozwiązania są nie dla mnie (o, dlaczegóż?!!!) – nic na to nie poradzę – tęsknię za kolorami. (dygresyjka drobna – w dodatku ostatnio byłam na wystawie grupy Boolmbury i choć ogólny charakter ich prac nie bardzo jest „w moim stylu” urzekła mnie właśnie kolorystyka – pogodna, ciepła, prosta... był taki portret nagiej kobiety – blondynki - cały w dojrzałych fioletach przechodzących w ziemiste brązy i czereśniowe czerwienie... i po raz pierwszy tak wyraźnie czułam, że patrzenie na niego mnie uspokaja... – macie czasami coś takiego, że kiedy po długim, zabieganym dniu wreszcie przełkniecie jakąś drożdżówkę, czy talerz zupy, to dopiero wtedy – po przełknięciu – czujecie jak bardzo byliście głodni?... – ja doświadczyłam tego patrząc na ów portret – jestem przeraźliwie głodna kolorów) I zrozumiałam, że AC (przynajmniej na tą chwilę) to dla mnie za mało – potrzebuję do niego kamyczków – baaardzo kolorowych kamyczków! (Niby mogłabym go łączyć ze szklanymi koralikami, ale o nie byłoby to – nie ta liga, nie te standardy...) W dodatku napatrzyłam się na kolorowe zdjęcia w moim wspaniałym prezencie urodzinowym i już w ogóle wpadłam w „tęczową chorobę gemmologiczną” – na, którą lekarstwem okazały się małe, kamyczkowe zakupy na allegro :)

Od lewej, od góry: kwarc cytrynowy, kamienie księżycowe, granaty; agaty karneolowe surowe, amazonity, ametysty surowe i fasetkowane; najbardziej z prawej - okazały, piękny szlifowany agat naturalny :) - poduczyłam się z mego prezentu urodzinowego ;)

Muszę przyznać, że „S” bardzo dobrze poradziła sobie z kwestią barw w srebrze – nie tylko ciekawie oprawia kamienie, ale też umie je ze smakiem dodawać do „samodzielnych”, zamkniętych elementów z AC – np. kolczyków... (o emalii nie wspomnę, bo choć błądzi mi po głowie już kilka projektów z jej wykorzystaniem, to na razie jest dla mnie marzeniem ściętej głowy... – zatem kamyczki... ale, jak głosi mądrość przysłów przywoływana na tym blogu już niejednokrotnie: co się odwlecze to nie uciecze!) Irytuje, kłuje i uwiera mnie to niewypowiedzianie, choć potrafię docenić i zamierzam korzystać z jej doświadczenia... poczekajcie – ja wam jeszcze pokażę... – kamyczki już mam. Chociaż troszkę kamyczków...

piątek, 1 października 2010

Przyszła Vena

Zdarzają się w życiu (życiu szczęściarzy) takie cudowne momenty (i nawet szczęściarze nie mają ich za wiele) kiedy „okazja” (bez podtekstów seksualnych) sama puka do naszych drzwi... (coś w stylu break eventu choć bardziej „potencjonalne” – taka łatwa sposobność do prostego wykorzystania, która ma dość wysokie prawdopodobieństwo na przyniesienie oczekiwanych korzyści ;) I przyszła. Nawet przyszły dwie (albo trzy jakbym chciała być bardziej szczegółowa...) A wszystko dzięki mojemu kochanemu Tacie (choć istnieje też – mniej sympatyczna - opcja przypisania całej zasługi czystemu przypadkowi i lokalizacji sklepu z zegarkami i zegarami i budzikami i kalkulatorami i biżuterią... „ELKA” – któregoż właścicielem jest jednak mój Tata toteż ostatecznie jemu przyznajmy owąż zasługę – czasami mam wrażenie, że za dużo myślę...), do którego ostatnimi czasy zgłosiły się dwie przemiłe osoby – Pani, która kupiła ostatni z mych decoupageowych zegarów, a który tak się Jej spodobał (czym wprzódy ujęła mnie za serce ;))

Wybaczcie jakość zdjęcia - robione daaawno temu, nie pamiętam czym i najwyraźniej w półmroku ;)

...iż od razu zamówiła jeszcze jeden – w maki – dla syna, który mieszka we Francji „aby mu ojczyznę przypominał” (czujecie! – mój zegar jako ostoja polskości w państwie, którego stolica jest stolicą stylu (fashion) i sztuki wszelkiej! – czym finalnie zwaliła mnie z nóg); oraz Pan, którego żona prowadzi galerię biżuterii (nareszcie!) w Zabierzowie i „z chęcią by wzięła trochę tych naszyjników i kolczyków w komis” (wystawiam w necie – nie zaszkodzi wystawić i w realu). Toteż zaraz spotkałam się z Panią właścicielką galerii biżuterii z Zabierzowa o wdzięcznej nazwie (galerii - nie pani) - Vena – podpisałam standardową umowę komisową i pożegnałam się z mymi kochanymi „artclay’owcami” i kilkoma „zwyklaczkami” z pereł i kamieni półszlachetnych, które od tej pory można podziwiać i nabywać w owejż „Venie” w Zabierzowie (ostatecznie równie dobrze mogą pokrywać się kurzem tam, a nie tu – to napisałam ja – chimerowa depresja). Zabierzanki (o ile tak was się odmienia) – na zakupy! :) A ja pełna nowej weny twórczej wzięłam się za zamówienie dla Pani, która ma syna we Francji stęsknionego za krajem... Doszłam jednak do wniosku, że dla jednego zegara nie opłaca mi się rozstawiać całej decoupageowej pracowni (a jest tego trochę... ) toteż postanowiłam zrobić sobie małą przerwkę od biżuterii (niechże się nieco posprzedaje, a nie tylko produkuje! ech!) i pęsety, wałki, młotki, skalpele, druty, luty i lutówki zamienić na farby, krakle, kleje i serwetki – inicjując rozruch Fabryki Decoupage’owych Zegarów! Poczym zrobiłam ładne oczka i powiedziałam - „Tatusiu wytnij mi z tej sklejki, co nam została po robieniu mebelków tak z.... 13 tarcz zegarowych – Ty tak ładnie umiesz wycinać”... :)

sobota, 31 lipca 2010

Real kontra wirtual

Jak na razie ze sprzedażą internetową cisza... – na szczęście jest jeszcze (może mało reprezentacyjny, ale za to skuteczny) sklep mojego Taty (Kraków ul. Krowoderska 9)! :) Dostałam tam swoją gablotę i trochę miejsca na wystawie zewnętrznej i od trzech lat prezentuję w nim (oczywiście z możliwością kupna) moją biżuterię ze szklanych koralików (na wizażu slangowo, aczkolwiek trafnie, określa się takie wyroby mianem „zwyklaczków” :)

Błagam o wybaczenie jakości tych zdjęć - nie umiałam ominąć refleksów odbitych od szyby...

Muszę się pochwalić, że moje korale nabyła tam sama Anna Polony! Dzięki temu miejscu zdobyłam również biżuteryjną renomę międzynarodową – dwa lata temu przemiła para starszych Anglików w okresie świątecznym zrobiła zakupy moich wyrobów dla żeńskiej części całej rodziny (zgarnęłam wtedy jednorazowo chyba z 300PLN – taki utarg ze „zwyklaczków” to całkiem niezłe osiągnięcie – wierzcie mi), a rok później w wakacje wrócili, by dokupić jeszcze małe co nie co (oczywiście zostali potraktowani z odpowiednim uśmiechem i rabatem :) Teraz już „zwyklaczki” nie schodzą tak ładnie jak kiedyś (za dużo się takiej biżuterii narobiło przez te trzy lata), ale wciąż (jak na razie) są głównym źródłem mych biżuteryjnych dochodów. Toteż zostawiwszy Małą Marudę z tatusiem spędziłam dzisiejsze przedpołudnie „uzupełniając stany” (bardzo mi się podoba to sformułowanie z fachowego słownika handlowego ;) i aranżując nową „przestrzeń wystawową” (kolejna lingwistyczna gwiazdeczka!) z ramki (odpowiednio podrasowanej akrylową złotą farbką) po jakiejś starej reprodukcji i oklejonego materiałem (resztki po szyciu obicia na kanapowy materac) styropianu (pozostałości z ocieplania dachu) :)


Na takowoż zaaranżowanej „nowej przestrzeni wystawowej” postanowiłam umieścić ostatnio powołane do życia ceramiczne naszyjniki. No to wyścig czas zacząć! Gdzie się szybciej sprzeda – w realu (sklep CASIO ul. Krowoderska 9 w Krakowie) czy w wirtualu (Galeria DecoTrendy, Alterszafa)?!Tik, tak, tik, tak, tik, tak...

wtorek, 27 lipca 2010

Break event

Nadszedł czas, aby przybliżyć wam – drodzy czytelnicy – Drakową teorię „break event’u”. Otóż – kiedy wpadniemy w sidła codziennej rutyny... kiedy poziom fenylo-etylo-aniliny (sympatyczny, naturalny środek chemiczny znacznie a zasadniczo przyczyniający się do ogólnego poczucia szczęśliwości) gwałtownie zaczyna nam spadać... kiedy nastrój obniża się nam poniżej poziomu morza (tzw. depresja)... kiedy problemy postaci z oglądanych przez nasze matki seriali stają się naszymi problemami... – niezaprzeczalnie potrzebujemy break event’u! "Break event” – jak sama nazwa wskazuje – jest to niespodziewane, losowe, pozytywne wydarzenie przerywające okres marazmicznej stagnacji i poprzez radosne zaskoczenie stymulujące do powrotu z krainy zombi do świata żywych, energicznych, asertywnych, młodych, pięknych, zdolnych, wysportowanych, zadowolonych z siebie – ludzi sukcesu! Lub w uproszczonej wersji – miła a motywująca niespodzianka – taki prezent od losu z przywieszonym, niewidzialnym (choć dobrze czytelnym) bilecikiem: „Don’t give up!”. Właśnie dzisiaj przydarzył mi się takowy „break event”. Mianowicie - znalazłam w swojej skrzynce e-mail od Galerii DecoTrendy (już sobie nawet zapomniała, że do nich wysyłałam zgłoszenie! kiedy to było?! – chyba ponad miesiąc temu!) o następującej treści:

Dziękuję za przysłanie zgłoszenia. Pani prace bardzo nam się podobają i chętnie widzielibyśmy Panią w naszej galerii. Jeśli nadal jest Pani zainteresowana współpracą z naszą galerią to poproszę o zapoznanie się z regulaminem. Jeśli odpowiadają Pani warunki współpracy, to proszę o maila zwrotnego, z informacją, że akceptuje Pani warunki regulaminu i chce nawiązać współpracę. Po pozytywnej odpowiedzi założę Pani konto projektanta oraz prześlę indywidualne hasło dostępu do panelu projektanta naszej galerii.

Nareszcie! Bo już traciłam nadzieję, że kiedykolwiek, cokolwiek, gdziekolwiek sprzedam. Co prawda droga od założenia panelu projektanta do sprzedania wystawionego towaru jest daleka, ale wszak bliższa niż od bezczynnego siedzenia za biurkiem do sprzedania niewystawionego nigdzie towaru. Choć Galeria DecoTrendy to nie ta klasa co Trendymania lub Pakamera (istniejące dłużej, posiadające wyrobioną renomę....) to i tak jest lepsza (przynajmniej jak na razie) od Alterszafy, która dopiero raczkuje i zanim ludzie się o niej dowiedzą, zanim tam dotrą, zanim zaufają, zanim kupią.... – mogą minąć lata świetlne! (przynajmniej z mego osobistego, ekonomicznego punktu widzenia). Toteż pozytywnie zszokowana i doenergetyzowana tym cudownym break event’em założyłam już sobie profil projektanta (Chimera) i zaczęłam wystawiać przedmioty! „Artystyczna polityka” DecoTrendów zakłada, że każdy proponowany do sprzedaży przedmiot musi być zatwierdzony przez tajemnicze „artystyczne jury” dbające o „wysoki poziom oferowanych w galerii produktów” (co do tego wysokiego poziomu mogłabym się kłócić... Chociażby z tego względu, że DecoTrendy nastawione są głównie na towar w przedziale cenowym 25-100 zł, co automatycznie ogranicza – acz nie uniemożliwia! - występowanie artykułów „z wyższej półki” – do których zaliczam moją biżuterię), ale póki co wszystkie moje propozycje zostały rozparzone pozytywnie i elegancko wyeksponowane czekają na szczęśliwych nabywców :) Cóż mogę więcej dodać?... - Zapraszam na zakupy do Galeri DecoTrendy!!! :)

poniedziałek, 5 lipca 2010

I znów wyszłam na 0... choć może nie zupełnie ;)

I znów wyszłam na zero :) po małej porażce i małym sukcesiku... No, może nie zupełnie na zero, bo teraz jak o tym myślę, to jednak porażka była mniejsza od sukcesiku ;) Już wyjaśniam: Wylęgarnia mnie nie chce -oto fragment maila:

„Z przyjemnością zapoznaliśmy się z otrzymaną propozycją współpracy, jednak zdecydowaliśmy, że nie dodamy tych prac do oferty. Przy wyborze nowych propozycji kładziemy głównie nacisk na
następujące czynniki:
- dbałość o różnorodność oferty naszej galerii
- oryginalny pomysł i technika wykonania prac
- styl prac pasujący do atmosfery wylęgarni
- jakość wykonania
- sposób prezentacji prac (np. opracowanie zdjęć)
”

– co oczywiście przeczytałam ze zrozumieniem: „Przykro nam, że jesteś tuzinkowa – takich artystów jak ty to mamy na pęczki – w dodatku wykonujesz swe zgapiane projekty niechlujnie, co jest absolutnie nie do zaakceptowania wraz z żałosną jakością zdjęć o fatalnej aranżacji kadru – a szkoda bo z przyjemnością byśmy na tobie pozarabiali” (niestety kto raz uczęszczał na zajęcia z „komunikacji językowej” na zawsze ma spaczone odbieranie komunikatów słownych zarówno werbalnych jak i pisanych – zdobył bowiem tajemną sztukę odczytywania właściwego przekazu intencjonalnego nadawcy – co w prosty sposób obrazuje przykład: słyszysz – „Przepraszam bardzo, czy mogłaby się Pani nieco przesunąć” – rozumiesz – „Gruba krowo! zajmujesz tyle miejsca, że nie można oddychać”... jest to jeden z wielu przykładów na to, że wiedza w pewnych zakresach jest jednak przekleństwem... ale to taka mała dygresja była) Zatem Wylęgarnia ustawiła się w kolejce (zaraz za Pakamerą) do znielubienia, wyśmiania, zdystansowania, ochłonięcia i zbombardowania nowymi zdjęciami, nowych prac. Tymczasem... – otrzymałam też drugi mail, z nieznanego źródła (nosił zaciekawiający tytuł „Twoje prace”), którego to treść przytaczam w całości:

„Witaj,
Poszukuję zdolnych artystów do nowej galerii internetowej Alterszafa.pl. Znalazłam Twoje prace na Digarcie i chcę zaproponować Ci współpracę. Jeśli będziesz zainteresowana przesyłam link do rejestracji. Po zarejestrowaniu udostępnię Ci panel sprzedawcy. Galeria rusza na początku tygodnia, póki co jest na serwerze projektantów.

Pozdrawiam serdecznie
Sara Grolewska ;)
”

:D
Zaj... super sprawa, czyż nie?! Jesteście ze mnie dumni?! :D Ja (jak to ja) na początku z siebie nie byłam – no bo co z tego, że ktoś (bez bezpośredniej ingerencji mego „ducha przedsiębiorczości”) wypatrzył mnie „z ulicy”, zauważył, docenił i zaproponował współpracę?! – ja chciałam do Pakamery i do Wylęgarni, a nie do jakiejś Alterszafy! (Ale ja tak mam od zarania dziejów – proste exemplum: zawsze byłam świetna z przedmiotów humanistycznych (i w dodatku bardzo je lubiłam i lubię) – toteż startowałam do liceum (do piątki) do klasy uniwersyteckiej, matematyczno-informatycznej – oczywiście się nie dostałam i ostatecznie podążyłam ścieżką humanisty, ale nawet to nie przyszło mi od razu - bo koniecznie zamiast, jak Pan Bóg przykazał, pójść na polonistykę, gdzie się czyta, rozmawia, rozważa... (a przy okazji uczy jak uczyć) chciałam iść na edytorstwo (9 osób ja jedno miejsce – a teraz wiem że chyba bym się na nim zanudziła) – oczywiście się nie dostałam i mimo, że przyjęto mnie od kopa na polonistykę, obrażona odmówiłam przyjęcia... zrefletowałam się dopiero po roku spędzonym na kelnerowaniu w Wiśniowym Sadzie... ale to inna historia – za długa w ramach małej dygresji ;) No! Ale mi już przeszło i zostanie artystką w Alterszafie uważam za całkiem niezły sukcesik! :) wreszcie to nie ja chciałam tylko ktoś MNIE chciał – nawet jeśli to chcenie wypłynęło z konieczności szybkiego znalezienia kogoś do współpracy, co by nowo-otwarta galeria nie stała puściusieńka :) Tak, czy siak już założyłam sobie „profil artysty” i zaczęłam wprowadzać produkty – na razie jednak nie podaję linka bo galerii nie ma jeszcze w internecie (hula jedynie na serveże developerskim, gdzie nanoszone są ostatnie poprawki) ale jak tylko się pojawi – podłączę linki :)

Na zakończenie raport z oblężonego biurka:Pracuję teraz jednocześnie nad dwoma, dość skomplikowanymi naszyjnikami (moje pierwsze próby oprawiania kamieni! ach! ach!) i parą kolczyków – na razie gotowe są dwa elementy:Ale z wypaleniem poczekam na komplet. :)

piątek, 25 czerwca 2010

Easy on Etsy :)

Odnośnie rynków zbytu... Mój kochany mąż zafrasowany mym marnym samopoczuciem po „katastrofie Pakamerowej” zaproponował trzeźwo: a może spróbujesz na eBuy’u – wiesz, zagraniczny rynek... ludzie mają tam więcej kasy... O Allegro od początku nie było mowy, bo tam ceny w ogóle są już nawet nie śmieszne lecz żałosne (np. para kolczyków z 6 szklanymi koralikami o średnicy ok. 6mm, i metalowymi elementami ozdobnymi – 5zł!!!!!!! + koszty przesyłki – osoba, która je wystawiła chyba więcej zarobiła na przesyłce niż na samych kolczykach...) - w ogóle cały ten serwis nastawiony jest na to by sprzedać/kupić jak najtaniej, co w przypadku rzeczy artystycznych (lub mniej pompatycznie – „w przypadku zaawansowanego handmade’u”), których wartość przeliczana jest nie tylko na koszt tworzywa, ale przede wszystkim oryginalny pomysł, własny design, precyzyjne (a zatem praco- i czaso-chłonne) wykonanie, niepowtarzalność i unikatowość – mija się z celem o jakieś kilkadziesiąt lat świetlnych. Zatem Allegro odpadało z założenia. Z eBuy’em nigdy nie miałam do czynienia – oczywiście znałam ten serwis ze słyszenia, ale nigdy osobiście zeń nie korzystałam – jednakże argument, że ludzie za granicą (magiczne przeświadczenie odziedziczone po latach PRL’u, że z a g r a n i c ą – zwłaszcza tą zachodnią – ludzie z portfelami wypchanymi grubymi plikami pieniędzy jeno czekają by ulżyć swym kieszeniom i wydać conieco zielonych banknotów wprost w nasze biedne rączki) mają większe „możliwości finansowe” przemówił mi do przekonania... – i weszłam – eBuy.com – jewelry – earings... – pierwsze z brzegu kolczyki z owalnych turkusów (średnica ok. 1,5cm) z ozdobnymi metalowymi kwiatkami – cena 0.99USD – na nasze – 3,65PLN. Dziękuję nie skorzystam.

Za to przyjrzałam się bliżej owemu Etsy.com, na którym to sprzedaje „S” i okazało się, iż jest to coś w styku galerii rękodzieła artystycznego (takiej jak Pakamera, Wylęgarnia, Trendymania etc...) w wydaniu amerykańskim, w której można wystawiać prace w ramach trzech działów: handmade, supplies (rzeczy do wyrobów handmade – do decoupagu, scrapbookingu, filcowania itp.) i vintage (rzeczy ładne a nie młodsze niż dwudziestoletnie). Co lepsze owa amerykańska galeria (i tu po raz pierwszy realnie objawiła mi się przewaga Stanów nad Polską) w przeciwieństwie do galerii polskich nie ma tajemniczego aparatu przesiewczego w formie nikomu nieznanego jury kierującego się jeno sobie znanymi zasadami przy wyborze „artystów” – chcesz coś sprzedać co jest handmade, do handmade lub vintage – Etsy.com stoi dla Cię otworem! I choć mogłoby się wydawać, że taka „liberalna polityka” prowadzi do zarzucenia galerii „tandetnymi śmieciami” i „amatorskimi niedoróbkami” zapewniam was, że poziom prac prezentowanych na Etsy.com wcale nie jest „żenujący”... a przynajmniej nie w stopniu większym, niż na „szacownych, ekskluzywnych i arcyartystycznych” galeriach polskich. Do tego symboliczne opłaty za wystawienie przedmiotów na okres 4 miesięcy + przyzwoita prowizja od sprzedaży – 3,5% (cwaniacki PayPal pobiera więcej! – 3,9%). Nie pozostało mi zatem nic innego jak założyć sobie tam konto, co też wczoraj uczyniłam i gdzie serdecznie zapraszam! :) Dajcie mi tylko jeszcze kilka dni na wprowadzenie produktów, bo na razie ogarnęłam jeno kwestie formalne (bannery, warunki sprzedaży, płatności, wysyłki, PayPal itp. itd. itp.) Teraz czeka mnie wyzwanie dotyczące wyceny mych wyrobów i dłuuuugie, cierpliwe, wieczorne modły aby ktoś coś mojego tam kupił :) Trzymajta kciuki (tym razem mocno!!! nie tak jak przy Pakamerze...) albo samemu coś kupta ;))

Gorąco zapraszam do mojej galerii na Etsy.com!!! :)

wtorek, 22 czerwca 2010

Irytacja z nutką optymizmu i Agaty Krzyżanowskiej

No i dostałam odpowiedź od Pakamery... na jedenasty dzień od wysłania mego zgłoszenia. Oto treść:

„Bardzo dziękujemy za zainteresowanie Pakamerą i nadesłanie przykładowych zdjęć
prac. Prace bardzo przypadły nam do gustu, a każda praca tworzy spójną całość.

Niestety w chwili obecnej przyjmujemy nieliczne nowe zgłoszenia. Te, które
przyjmujemy, muszą się różnić techniką, lub użytymi materiałami od prac
prezentowanych już w Pakamerze. Muszą nas zaskoczyć pomysłowością i
oryginalnością.
Z chęcią zapoznamy się jednak z Twoimi nowymi pomysłami w przyszłości.”


Nie cierpię takiego tonu. To jak usłyszeć od osoby, w której jest się zakochanym bez pamięci - „zostańmy przyjaciółmi”. Szlak może człowieka trafić (i właśnie mnie trafił). Wszystko pięknie, ładnie ale nie bo nie. Oczywiście nie zamierzam się zrażać i jak tylko naprodukuję nowe rzeczy to zaraz będę ich bombardować zdjęciami – i tak do skutku. Nawet nie chodzi o to, że jakoś szczególnie mi zależy na tej Pakamerze (jednakże muszę znaleźć miejsce zbytu mych prac, bo inaczej wkrótce skończy mi się AC, a bez funduszy za co kupię kolejny, aby realizować buchające wręcz z mej głowy nowe pomysły?!!!), ale ma duma została urażona (szczerze powiedziawszy przez te 11 dni sprawdzając maila średnio co 3 godziny w myślach już wypiłam kolejne kieliszki szampana napuszona zadowoleniem, że zostałam zaliczona w poczet artystów Pakamery) i teraz aby zniwelować to, lekkie acz drażniące jak ugryzienie komara, uczucie upokorzenia muszę – muszę im udowodnić, że jestem im niezbędna do szczęścia i że niczego tak naprawdę nie pragną bardziej niż sprzedawać me prace, które staną się hitem ich skromnej galeryjki. Ostatecznie jeśli się nie uda wtedy obiorę strategię polegającą na pogodzeniu się z faktem, iż Pakamera nie jest godna reprezentować mnie jako artystkę w świecie biznesu i komercyjnej konsumpcji - że jej podwoje są za ciasne, zbyt pretensjonalne lub nadto „pod publiczkę” aby narażać swe imię na znieważenie poprzez umieszczenie go na liście tzw. „artystów” Pakamery... Ach – nie ma to jak potęga optymizmu nieco ulepszonego przez osobistą koncepcję autokreacji i samo-się-postrzegania :) Polecam wszystkim (oczywiście równolegle z pracą – nad sobą i dookoła siebie :))

Swoją drogą – wcale nie jestem przekonana, czy takie rozumowanie nie byłoby jednak (mimo całego płaszczyka samouwielbienia, pychy i toksycznego zadufania) zdrowsze, niż (może nazbyt pokorne i służalcze) pobożne marzycielstwo, by w Pakamerze, lub innej tego typu galerii internetowej, się wystawiać. Już przedstawiam źródła mych wątpliwości: jedną z artystek Pakamery, lub Trendymanii (już w tej chwili nie pamiętam, której dokładnie) jest Agata Krzyżanowska, która w tym roku na Jubinale zdobyła „prestiżowy” tytuł „Trend-Skauta polskiej biżuterii”

(osobiście bardzo chciałabym taki tytuł mieć – Jej Wysokość Trend-Skaut Polskiej Biżuterii Chimera – mediterana spirit – czyż nie brzmi ładnie? :)) – podczas trwania targów oczywiście nie omieszkałam odwiedzić jej „stanowiska” z rzeczywiście ciekawą, barwną, delikatną i świeżą biżuterią ze srebra i elementów roślinnych. Kiedy po dłuższym przyglądnięciu się jej wyrobom z uśmiechem zachwytu poprosiłam o broszurkę reklamową (zbieram takowe z manii zbieractwa wszelakiego i dla inspiracji) biedna Agata z miną zmęczoną i zniechęconą podała mi jedną z pytaniem: czy Pani jest właścicielką galerii? Zrobiło mi się głupio – a właściwie poczułam się dziko skomplementowana, że wyglądam jak (po pierwsze) szefowa (po drugie) galerii artystycznej (po trzecie) w tak kulturalnym mieście jak Kraków – i oszołomiona odpowiedziałam z życzliwym uśmiechem: niestety nie, ale gdybym była, to chciałabym mieć Pani prace u siebie. Nie zrobiło to na niej wrażenia – nawet się nie uśmiechnęła. A przecież oprócz tego, że jest Trend-skautem polskiej biżuterii, jest też artystką Pakamery lub Trendymanii (już w tej chwili nie pamiętam, której dokładnie) zatem powinna czuć się doceniona, zauważona, uwielbiona, wychwalona i zadowolona!!! Odniosłam jednak wrażenie, że czuje się całkiem odwrotnie – gorzko rozczarowana – wszyscy podziwiają, nikt nie kupuje (na przekór założeniom konkursu na Trend-Skauta, którego celem w założeniach jest: „wspieranie młodego artysty poprzez działania promocyjne (reklama, artykuły w branżowych pismach, profesjonalne portfolio itp.) i ukazanie możliwości wykorzystania działań marketingowych w praktyce działań rynkowych. Niejako obejmując opiekę nad Trend-Skautem organizator targów chce przybliżyć młodemu artyście możliwości, jakie stwarzają odpowiednia promocja i właściwie dobrane działania marketingowe oraz pokazać ich praktyczny wpływ na postrzeganie projektanta w branży.”) Zrobiło mi się jej żal (przy jednoczesnym, nieustającym podziwie dla niej). To chyba najsmutniejsze dla artysty (lub choćby świetnego rzemieślnika) – być podziwianym z dystansu. „Piękne, dziękuję, ale nie chcę”. Zdaje się, że Pakamera (ani żadna inna galeria) nie jest w stanie od tego uchronić – wręcz przeciwnie – póki nas w tych galeriach nie ma (zatem nie ma również możliwości nabycia naszych wyrobów) nie możemy zostać skrzywdzeni owym „zdystansowanym podziwem”... – bezpieczne i bezproduktywne. Beznadzieja. I tak od „ulepszonego optymizmu” płynnie przeszłam do „filozofującego pesymizmu” :) cała ja (jak pisał Sztaudynger: Optymista z pesymistą sprzeczają się ciurkiem - jeden widzi obwarzanek, drugi widzi dziurkę). Idę zrobić coś konkretnego poza dywagacjami...

piątek, 11 czerwca 2010

Zgłosiłam się...

No, zmobilizowałam się i wysłałam zgłoszenie swej skromnej osoby na artystkę galerii Pakamera.pl :) oto jego treść:

Mam na imię Zuzanna ale jako pseudonim biżuteryjny wybrałam postać Chimery – śródziemnomorskiej bestii stworzonej z trzech pierwiastków: siły lwa, zdolności żywicielskich kozy (wszak pamiętamy kto wykarmił Zeusa) i przebiegłości węża - a do tego ziejącej ogniem, który nie tylko niszczy, ale i oczyszcza i przetapia i hartuje... Czyż nie jest to symboliczny wizerunek kobiety?... Zwłaszcza tej zajmującej się alchemią szlachetnego srebra (próba 999) zaklętego w glince Art Clay? Zaczynałam tworząc projekty ze szklanych koralików, potem pojawiły się muszle, perły, kamienie półszlachetne, ceramika... – wciąż kocham układać z nich biżuteryjne historie, ale obecnie mą uwagę skupia PMC (Precious Metal Clay), z którego wymyślam wisiorki i kolczyki inspirowane duchem śródziemnomorskości (mediterana spirit).
Dotychczas robiłam to dla siebie, dla rodziny, dla znajomych... teraz chciałabym wyjść „do ludzi” – pochwalić się i podzielić.

Zapraszam na moje profile na http://chimera-mediterana.deviantart.com oraz http://chimeramediterana.digart.pl
a także na mój art-blog: www.chimera-mediterana.blogspot.com

:) I wysłałam im po jednym zdjęciu pięciu moich prac:

1 - "Perłowe groty/ Pearl spears" - kolczyki
2 - "Księżycowa kawa/ Moon coffee" - naszyjnik
3 - "Podwójne espresso/ Espresso dopio" - kolczyki
4 - "Jesienna wiosna/ Autumn-spring" - naszyjnik

5 - "I przyszło lato/ Summer came" - naszyjnik
(zdjęcia pierwszych czterech projektów prezentowałam już we wcześniejszych postach)

Zobaczymy co z tego będzie :)
Trzymajcie kciuki!

środa, 26 maja 2010

Zero interpersonalne

Toscana

Ja jednak jestem interpersonalnym, medialnym i marketingowym zerem. Byłam wczoraj na spotkaniu autorskim z Małgorzatą Matyjaszczyk (wyjaśnienie no 1: wspominałam już o Matyjaszczyk – szczęśliwa kobita, której udało się wyjechać do Toskanii, gdzie obecnie mieszka, pracuje jako gosposia u księdza i pisze bloga, który został zauważony przez żonę właściciela wydawnictwa Feeria i w związku z tym wydany w formie książkowej - książka okazała się hitem i bestsellerem i właśnie w księgarniach ukazał się jej drugi tom; wyjaśnienie no 2: tak właściwie to byłam na tym spotkaniu nie ze względu osobistego uwielbienia dla Toskanii tudzież Pani gosposi (zasadniczo interesował mnie jedynie aspekt, jak udało jej się z bloga wydać książkę – no i się dowiedziałam – szczęście, znajomości i kontakty...) jeno z okazji dnia matki, bo zabrałam moją Mamę, która - jak podejrzewałam i z czego bardzo się cieszę - była oczarowana i książką i Toskanią i Panią gosposią) – spotkanie w miłej włoskiej knajpce na Krupniczej, winko od wydawcy za free, autorka w czerwonej sukience z „pustym” dekoltem i prostymi, krótkimi kolczykami z czerwonego marmuru (a może był to nawet i prawdziwy koral...) w kształcie baryłek. Ogólnie było miło i swojsko. Wróciłam do domu, położyłam się spać i w mrokach dochodzącej północy olśniło mnie – oczywiście zbyt późno. Dlaczego ja nie zrobiłam przepięknego kompletu biżuterii, lub chociaż naszyjnika, albo samych kolczyków, nie nazwałam go/ich „tchnienie Toskanii”/”Toscanean breeze” albo „Słoneczne marzenia”/”Sunrising dreams”, nie zapakowałam ślicznie w pudełeczko ozdobione nowo stworzonym logiem z nazwą „Chimera – mediterana spirit” i nie wręczyłam po spotkaniu Pani Małgorzacie wyrażając swój zachwyt dla autorki i Śródziemnomorza, którego Toskania wszak jest integralną a ważną częścią???!!! Zero!!! Dzisiaj oczywiście na jej blogu ukazało się już sprawozdanie z całego spotkania i zachwyty dla przybyłych czytelników i podziękowania za wyrazy uznania i drobne prezenciki (np. bukiecik konwalii) i gdyby tylko dostała ten komplecik biżuterii, lub chociaż sam naszyjnik, lub kolczyki z pewnością przeczytałyby o nich w dzisiejszym poście rzesze jej wielbicielek... ale nie przeczytają, bo iluminacja przyszła zbyt późno. Powinnam sobie zafundować jakieś ćwiczenia umysłowe, nim zupełnie się pogrążę z okazji przegapiania takich okazji i niewpasowania w obowiązujące trendy...
Dalmacia

PS. A w dodatku jestem niefajna, bo nie uległam obecnej „modzie na Toskanię” i choć z przyjemnością bym się tam wybrała i zwiedziła i nawet nieco pomieszkała, pozostaję wierna mej miłości do Dalmacji, ze szczególnym uwzględnieniem wysp!

niedziela, 9 maja 2010

Kręta i stroma ścieżka kariery

Dobrze. Myślę, że możemy teraz przejść do konkretów, cobyście mieli mnie z czego rozliczać. Oto co wymyśliłam dotychczas (lista ta zapewne w miarę "rozwoju sytuacji" będzie ewoluować i rozrastać się):

CEL GŁÓWNY
Zostać znaną i cenioną "w środowisku" (także w sensie wymiernych korzyści finansowych) autorką biżuterii wykonywanej głownie w technice Art Clay, lub technikach z nią łączonych. (Być uwielbianą przez rzecze klientek, maniakalnie kupujących me wyroby dla siebie i wszystkich wokół z okazji każdej możliwej okazji i bez okazji... Zdobywać wszelkie możliwe nagrody i wyróżnienia we wszelkich możliwych konkursach, rankingach, festiwalach i wystawach biżuteryjnych w kraju, za granicą i w innych układach planetarnych o ile tam takie też się odbywają... Stać się autorytetem, mentorem, idolem, guru i mistrzem dla mas uczniów i praktykantów, którzy tłumnie będą przybywać na me prelekcje, wykłady, kursy i warsztaty wykonywania biżuterii... albo na razie ograniczmy się jednak do tego co przed nawiasem)

CELE SZCZEGÓŁOWE
Założyć konta artysty (aby móc sprzedawać swe wyroby) w licznych galeriach internetowych takich jak:
trendymania.pl
pakamera.pl
arsneo.pl
wylegarnia.com
haloart.pl
brocante.pl
modna.pl
decotrendy.pl
(w trzech pierwszych sprzedaje "S")

Promować swoje wyroby w internecie - przede wszystkim na portalach
digart.pl
deviantart.com

a także na Facebooku, YouTube, MySpace... oraz różnych forach i grupach dyskusyjnych o tematyce biżuteryjnej - np. na wizaz.pl lub goldenline.pl

W miarę rozwoju brać udział w festiwalach i wystawach, których głównym lub pobocznym tematem jest biżuteria - np. Progressteron, Targi minerałów i biżuterii, Jubinale...

Organizować warsztaty wyrobu biżuterii z koralików, kamieni szlachetnych, srebra, złota... - w różnych technikach z naciskiem na Art Clay. (Być może nawet napisać i wydać własne podręczniki...)

Starać się o dofinansowanie z funduszy unijnych na otwarcie własnej firmy jubilersko-designersko-szkoleniowej (mój ulubiony skrót obejmujący strukturę wszechrzeczy - P.H.U. - Produkcja Handel Usługi :))

Ale oczywiście, żeby z tym wszystkim ruszyć trzeba mieć najpierw co zaprezentować...
A oczywiście, żeby mieć co zaprezentować to najpierw trzeba mieć z czego to coś do prezentacji zrobić...
I finalnie, żeby mieć z czego to coś zrobić to trzeba mieć fundusze, żeby ów drogocenny materiał wraz z dobrodziejstwem niezbędnych i przydatnych narzędzi kupić...
Na szczęście poczyniłam już w tym kierunku pewne działania :)