Pokazywanie postów oznaczonych etykietą oprawa kamieni. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą oprawa kamieni. Pokaż wszystkie posty

sobota, 26 maja 2012

Fioletowy płomień

wciąż walczę z oprawą kamieni... a w deszczowe dni, takie jak dziś wypełnia mnie przekonanie, że nie daje i nigdy nie dam rady.
dlatego zaglądam do mych kolorowych szkatułek i wynajduję najpiękniejsze kamyczki - labradory, ametysty, granaty, kamienie ksieżycowe... i wyobrażam je sobie ujęte w łagodną linię srebrnej taśmy... zamawiam kawał blachy, piłkę włosową, taśmę odgrzebuję w szafie i czekam aż dotrze przesyłka.
w między czasie dzielę się z Wami Lirien - oprawą jako-taką nad, którą buchają fioletowe płomienie...




poniedziałek, 27 września 2010

Izolda o białych dłoniach

Wiem, że od pewnego czasu macie wrażenie, że więcej ględzę niż robię, ale... na swe usprawiedliwienie mam tylko jedno słowo - zlutowałam. Dzięki Wam zlutowałam! Trochę mi to zajęło - spaść z wyżyn samozadowolenia po lutowaniu kuleczek – posypać głowę popiołem – poddać się – poddać się waszym sugestiom – próbować, próbować, próbować – poddać się – odczekać kilka dni (również za waszą sugestią) – zlutować! Choć od razu po przeczytaniu komentarza Maury starałam się mocniej podgrzewać dużą bazę – nic z tego nie wychodziło. Zawiniła wrodzona ostrożność (i próżność) – byłam tak zadowolona z owej bazy naszyjnikowej, że chuchałam na nią i dmuchałam (oczywiście w przenośni) i podgrzewałam ale tak ostrożnie i delikatnie i subtelnie i z bojaźnią, że równie dobrze mogłabym próbować usmażyć jajko za pomocą suszarki do włosów... I w takich właśnie chwilach niezastąpiony jest stan wku... ...rzenia – kiedy wszystkiego ma się już serdecznie dosyć, miotałoby się o ściany wszystkim co jest w zasięgu ręki, a jeśli ma się w ręce akurat palnik trzeba być baaaaardzo wytrzymałym, aby nie poddać się pokusie piromaństwa. Ja się poddałam :) no - po części – zamiast spalić dom nareszcie z wściekłością porządnie przygrzałam tą nieszczęsną izoldową bazę i okazało się – okazało się, Proszę Państwa, że się da! Że jak się trochę ten palnik na najwyższych obrotach i na największym wkurzeniu przytrzyma, to można rozżarzyć tak duży element AC do koloru pięknie pomarańczowego ( a wtedy przytyka się mniejszy srebrny element, który nagrzewa się o wiele szybciej, przykłada się lut, bo lutuwką wcześniej wszystko się już pomazało, podgrzewa się nieco i – czary mary – zlutowuje się!). Mauro dzięki! Anonimie dzięki! Adrenalino dzięki! Choć adrenaliny (czyt. wkurzenia) nie wystarczyło mi na tyle, by chwycić byka za rogi (tudzież rozgrzany palnik za gorący uchwyt) i zlutować Izoldę... – tą prawdziwą. Mea culpa – choć tak bardzo ucieszyłam się, że „da się zlutować” jednocześnie (i z czystym sumieniem zwalam to na karb jesiennej depresji) przeraziłam się, że może to tylko przypadek – zlutowanie jednorazowe – chwilowe – że zdolność lutownicza zaraz mnie opuści i wrócę do limbu bezpłodnych prób i zużytego gazu... Przyznajcie, że w takich okolicznościach może człowieka ogarnąć przerażenie. Toteż właśnie ogarniętą takim przerażeniem błyskawicznie zmodyfikowałam projekt, na prostszy i szybszy do zlutowania – choć (mam nadzieję) niewiele skromniejszy w formie. Przyznać się muszę, że do decyzji tej przyczynił się także fakt, iż nadal nie rozgryzłam jak do kurzej stopy przylutować „pionową”, cieniuteńką cargę do „poziomej”, grubej bazy... (z chęcią otrzymam wszelkie porady i pomysły!!!!!!!) Na razie zadowoliłam się lutowaniem „poziom” do „poziomu” (tak na płasko...), ale cargom nie odpuszczę... przyjdzie ich kolej, oj przyjdzie! Tymczasem – pokonując brak cargi - dorobiłam z AC „uchwyt” na przepiękny Prenit – duszę Izoldy – i za pomocą (zlutowania!) srebrnego łańcuszka przymocowałam do bazy. Z efektu byłam tak zadowolona i podniecona i podekscytowana, że musiałam znowuż parę dni ochłonąć zanim wygotowałam całość w kwasku cytrynowym (aby pozbyć się brzydkich przebarwień odlutowniczych – hardcorowcy mogą używać do tego kwasu siarkowego... ja podziękuję), wyszlifować, zoksydować, wypolerować, wkleić kamienie i sfotografować – uff. A Wy podejrzewaliście mnie o nieróbstwo! Wstydźcie się! ;) Teraz macie – Izolda – już nie ta o złotych włosach, ale ta o białych dłoniach... – prawowita, choć nie wyśniona (kto czytał ten wie).

Oczywiście posiada kilka poważniejszych lub mniej poważnych niedociągnięć... - następnym razem postaram się lepiej. Wszak po to są następne razy :)

piątek, 23 lipca 2010

Bugenwilla, ametyst, alchemia...

Po raz pierwszy od czasów wielkiej ciąży siedzę dziś w swoim ulubionym... swetrze! W swetrze w lipcu!!! Jak nie kochać tej szerokości geograficznej z klimatem pięknie umiarkowanym?! Oczywiście wszyscy w koło chodzą z uśmiechem od ucha do ucha, w koszulkach i bluzkach z krótkimi rękawkami i wzdychają z rozkoszą: „na reszcie jest czym oddychać”... A ja patrzę na mą „chorwacką roślinkę” (bougenvillae – bugenwilla – ale jakoś bardziej wolę mą osobistą nazwę własną składającą się z wyżej wymienionych dwu członów ;) (dwa lata temu (w maju albo kwietniu) zakupiłam ją na giełdzie kwiatowej w pałacu w Niepołomicach – gdy zobaczyłam jej małe sadzonki wśród niezliczonych ilości „pospolitych” surfinii, pelargonii, begonii i fuksji myślałam, że się popłaczę ze szczęścia – czego nie zrobiłam tylko dlatego, że popadłam w stupor ze zdziwienia, cóż ta ciepło- i słońco-lubna roślinka, będąca mym „pierwszym chorwackim zachwytem” (kiedy jako dziecko podziwiałam jej całe gąszcze okwiecone najpiękniejszą purpurą) robi w tym zimnym i ciemnym kraju nad Wisłą)...

Moja własna, osobista, kochana "chorwacka roślinka"

Chorwacka bougenvillae w pełnej okazałości

Ale wrrrróć! – A ja patrzę na mą „chorwacką roślinkę” i zrozumieć nie mogę, jak to się stało, że w tych temperaturach my obie w ogóle jeszcze (wbrew naszej naturze) istniejemy, a w dodatku wyglądamy kwitnąco?! Cóż – jak zauważył już Sheakespeare: „są rzeczy na niebie i na ziemi, o których nie śniło się filozofom”. Dziś zatem bez filozofii... ale żeby nie było nudo - z odrobiną alchemii :) Wypaliłam dwa wisiory, nad którymi pracowałam ostatnimi czasy i w poprzednich postach chwaliłam się ich wersjami roboczymi.
Podczas wypalania oczywiście mi się powyginały - początkowo myślałam, że winne temu jest me sknerostwo – mianowicie że moje wyroby są zbyt cieniutkie i dlatego podczas podgrzewania bezprawnie falują swą powierzchnią (ku memu maksymalnemu wkurzeniu) w strony wszystkie - potem jednak (nota bene znowu dzięki wizażowemu forum) okazało się, że problem nie tkwi w grubości, lecz w różnej temperaturze wypalania – niestety kuchenki gazowe zostały zaprojektowane do gotowania, a nie alchemicznych praktyk jubilerskich – fragmenty projektu, które są bliżej ognia nagrzewają się szybciej od tych bardziej oddalonych i w związku z tym całość robi sobie „wygibasową gimnastykę” doprowadzając mnie do szału (na razie nie znalazłam sposobu jak temu zaradzić – jakby ktoś miał jakiś pomysł liczę, że się podzieli). Na szczęście w tym przypadku „powyginanie” wyszło na korzyść obu wisiorom – ich kształtom nadało dynamiki i energii – patrząc na płaszczkę ma się wrażenie, że rzeczywiście płynie, a „Moonflower” zyskał pełnię trójwymiaru (szczególnie w centralnym, zwisającym kwiecie - wzorowanym na kwiatach „chorwackiej roślinki”/bugenwilli :) Do wykończenia po raz pierwszy użyłam mej genialnej (a właściwie: genialnej, genialnej, genialnej!!!) miniszlifierki oraz nowo nabytej pasty polerskiej :) (która niestety śmierdzi jeszcze gorzej niż substancja oksydująca). Na koniec z duszą na ramieniu przymierzyłam owalny ametyst zaplanowany do nieszczęsnej, pierwszej w mym życiu cargi po totalnie-lamersku wmontowanej w płaszczkę i... ku memu zdziwieniu prawie pasował! Wiem, wiem – „prawie robi wielką różnicę” – ale w skali mego olbrzymiego talentu i jeszcze większego szczęścia ;) ta „wielka różnica” okazała się na tyle mała, że spokojnie za pomocą również nowo nabytego młoteczka pięknie oprawiłam kamień (a żeby czuć się spokojną od tyłu „umocniłam” przeźroczystym klejem żywicznym, którego w ogóle nie widać). Nie będę was czarować – niedociągnięcia cargi widać gołym okiem (zwłaszcza jak się na tym zna), ale i tak efekt końcowy przerósł me najśmielsze oczekiwania. Wklejenie (również za pomocą kleju żywicznego) małego księżycowego kamienia do Moonflower’a było już tylko postawieniem kropki nad „i”. Prezentuję efekty:

"Płomień oceanu"/"Ocean's Flame"

"Kwiat pełni"/"Moonflower"