Pokazywanie postów oznaczonych etykietą tutorial. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą tutorial. Pokaż wszystkie posty

środa, 1 września 2010

Tutorial kolczykowy! (nareszcie!)

No! Po 4 miesiącach (bogatsza o czteromiesięczne doświadczenie biżuteryjne :) rozochocona tutorialem lutowniczym wreszcie zrobiłam tutorial kolczykowy (a nosiłam się z tym zamiarem od momentu, kiedy w umyśle mym postała idea założenia bloga własnego)! :) Przedstawiam Państwu (z dumą!) kolczyki „Trzylistna koniczynka”/”Three leaf clover” – i zapewniam, że ta trzylistna koniczynka, wykonana według mojego tutorialu przyniesie Wam więcej szczęścia (lub przynajmniej więcej radości) niż jakakolwiek czterolistna znaleziona na jakimkolwiek pastwisku (tudzież łączce). Własną przygodę z Art Clay (tudzież PMC) czas zacząć! Za mną!


1 – potrzebne nam będą: AC srebro blok, AC srebro pasta, dwa srebrne bigle, dwa barwione jadeity, srebrny drut (lub gotowe srebrne kółeczka); kleszcze okrągłe i zwykłe, skalpel, wałek (kawałek plastikowej PCV), podkładki ok. 1mm (np. karta IKEA family i Krakowska Karta Miejska), papierowy szablon koła o średnicy ok. 1,8mm, naklejka-szablon ze wzorem - to widać na zdjęciu – poza tym potrzebować będziemy jeszcze: gumowy blok do obróbki AC; pilnik do metalu; małe wiertełko lub szpikulec (lub agrafka, igła, szpilka...) do zrobienia otworów w AC; metalowa siatka do wypalania AC na kuchence gazowej; metalowa szczotka do wyczyszczenia AC po wypaleniu; dwa pojemniczki (np. słoiki) do oksydowsnia, oksyda i papiery ścierne na gąbce (trzy o różnej gramaturze) – czego na zdjęciu umieścić nie przyszło mi do głowy :)

2 – Bierzemy nieco AC i rozwałkowujemy go między podkładkami. Ważne, by wałek opierał się na podkładkach – w ten sposób, w środku, uzyskamy równiutki „placek” o jednolitej grubości w każdym miejscu. Dobrze wcześniej posmarować wałek, podkładkę na której będzie się wałkować (np. plastikowy blacik) i własne paluszki odrobiną oliwki (takiej dla niemowląt, albo takiej do gotowania – wsio rawno), aby AC nie przywierał.

3 – W rozwałkowanym placku, przyłożywszy wcześniej przygotowany szablon – wycinamy kształt koła. Razy dwa. I czekamy aż wyschnie. Możemy wysuszyć go suszarką (ok. 10min) lub włożyć do piekarnika (ale po co nagrzewać cały piekarnik dla dwóch małych kółeczek...) – wysuszony AC powinien być jaśniejszy (ale nie biały) i oczywiście twardszy (choć zachowa nieco sprężystości – nie będzie twardy jak np. gips).

4 – Wyschnięte kółeczka wygładzamy pilnikiem (starty podczas szlifowania AC pył - aby nie marnować cennego kruszcca - możemy dodać do AC pasty – jeśli stanie się zbyt gęsta zawsze można rozcieńczyć ją odrobiną wody).

5 – Delikatnie – ale to baaaaaaardzo delikatnie wiercimy dziurkę, na tyle dużą, aby bez problemu przeszedł przez nią drut/kółeczko do zawieszenia kolczyka. Trzeba pamiętać, że AC kurczy się nieco (8-9%) podczas wypalania, zatem skurczy się też nasza dziurka.

6 – Do tak przygotowanej bazy naszych kolczyków naklejamy szablon ze wzorkiem – pilnując, by w każdym miejscu ściśle przylegał do AC.

7-8 – Wycięcie w szablonie wypełniamy AC pastą i suszymy suszarką. Szablon możemy odkleić od bazy dopiero gdy jesteśmy 100% pewni, że AC pasta dobrze zastygła – w przeciwnym razie zepsujemy wzór!

9-10 – Z drugiej strony bazy doklejamy jeszcze fragmencik szablonu, wypełniamy AC pastą, suszymy i zdejmujemy szablon. I możemy sobie pogratulować – mamy bazę kolczyka gotową do wypalenia! :)

11 – Wypalanie... Na kuchence gazowej umieszczamy metalowa kratkę i sprawdzamy przy zapalonym ogniu, w którym miejscu najbardziej się nagrzewa. Wyłączamy ogień i w tym miejscu kładziemy nasze kolczyki. Włączamy palnik i wypalamy ok. 6 min. (zaobserwujecie, że z kolczyków najpierw uleci mały „dymek”, a potem zaczną się „żażyć” na pomarańczowo) Najlepiej, aby podczas wypalania okno w kuchni było otwarte, bo nie jestem przekonana czy wspomniany wyżej „dymek” jest szczególnie przyjazny dla zdrowia...

12 – Po wypaleniu nie rzucajcie się na swój wyrób żądni olśniewająco-srebrnych efektów. Po pierwsze jest gorący i można się poparzyć, po drugie nie jest srebrny tylko bielutki (teraz rzeczywiście wygląda jak z gipsu). By stał się „prawdziwie srebrny” należy usunąć wierzchnią warstwę „białego pyłu” za pomocą szczoteczki z metalowym włosiem (przypominam – szczoteczka z długim włosiem nadaje połysk, szczoteczka z krótkim włosiem pozostawia matowe wykończenie). Szczotkować najwygodniej na gumowym bloku.

13 – Kiedy już micha śmieje się nam do pięknych srebrniutkich, jaśniutkich, wyszczotkowanych (i jeśli taka wasza wola nieco podszlifowanych papierem ściernym) kolczyków wyrobu własnego wypadałoby je zoksydować, co czyni się w sposób następujący: do jednego pojemniczka nalewany gorącej (ale nie wrzącej) wody, drygi zaś wypełniamy wodą zimną. Tam gdzie woda gorąca wkraplamy jedną (uwierzcie mi naprawdę wystarczy!) kropelkę substancji oksydującej (należy się przygotować, że zaśmierdzi się dom zgniłymi jajami... cóż – alchemia wymaga poświęceń) i wrzucamy nasze kolczyki. Na chwilkę. Ja lubię rzeczy mocno zoksydowane więc trzymam ok. 10-15 sekund. W zasadzie możemy obserwować jak z upływem czasu będą zmieniać się kolory na srebrze – kiedy stwierdzimy „dość” – szybko wyjmujemy kolczyki za pomocą pęsety i wrzucamy do zimnej wody (ewentualnie przepłukujemy pod bieżącą zimna wodą).

14 – Na tym zdjęciu możecie sobie porównać wygląd kolczyka w poszczególnych „fazach wytwórczych” – od lewej – jeszcze nie wypalony ale wyschnięty AC – wypalony i wyszczotkowany kolczyk – kolczyk zoksydowany przed ostateczną obróbką.

15 – O ile wypalony i wyszczotkowany AC dawał po oczach pretensjonalną jasnością, o tyle zoksydowany w ogóle nie przypomina srebra – może bardziej miedź, czy brąz, czy jakiś czarci, osmolony kruszec. Aby przywrócić mu szlachetność srebra trzeba go nieco przeszlifować papierem ściernym (lub ewentualnie szmatką jubilerska do czyszczenia srebra). W czynności tej nie należy być jednak zbyt dokładnym, aby nie zetrzeć całej oksydy – wokół wypukłego wzoru ma pozostać barwne zaciemnienie – jak widać na zdjęciu nr 16. Proszę Państwa – bazy do naszych kolczyków gotowe! Zostało jeno posmarować bitą śmietaną i dodać wisienkę ;)

17 – Za pomocą okrągłych kleszczy formujemy z srebrnego druta pętelkę (pamiętamy – loop!) – zawlekamy barwiony jadeit i zakańczamy drugą pętelką (loopem!). Z jednej strony zawieszamy bigl (bigiel?...) z drugie naszą przepiękną, srebrną, własnoręcznie wykonaną, urzekającą i oczarowującą bazę z AC i...

18 – Mamy autorsko-artystyczne kolczyki srebrne o wdzięcznej nazwie (inspirowanej florystycznym motywem ozdobnym) „Trzylistna koniczynka/ Three leaf clover”.

Gratuluję! :)

piątek, 13 sierpnia 2010

"Zlutuj to sam" :)

Jako że po dwóch dniach spędzonych na mniej i bardziej udanych próbach lutowania, (w porównaniu ze stanem sprzed tygodnia) poczułam się jak prawdziwy ekspert, postanowiłam wielkodusznie podzielić się z Wami swym bogatym (w sumie może ok. 12 godzinnym) doświadczeniem i w swej łaskawości udzielić kilku rad ;):
- po pierwsze – LUTUJCIE Z LUTEM
- po drugie – lutówka jest po to, aby jej używać, a nie odstawić w kąt z radości, że kupiło się lut
- po trzecie – płytka szamotowa nie przyczepia się do srebrnych kuleczek, gdy po ok. 30 próbach wpadnie się wreszcie na pomysł, aby zastygającą kuleczkę z lekka popchnąć (np. pęsetą) tak, by nie przywarła do podłoża
- po czwarte – w związku z „po trzecim” nie ma potrzeby eksperymentowania z domowej roboty płytką gipsową

A teraz mały przykład nowo-nabytych umiejętności w formie tutoriala „Zlutuj to sam”:


1 – Do lutowania potrzebne nam są: płytka szamotowa (lub inna ognioodporna), lut (tu w drucie), srebrny drut, obcinaki boczne, młotek mosiężny, pęseta samozaciskowa z rączką termoizolacyjną, lutówka (tu Abdek), pędzelek, lutownica = palni gazowy (tu nowiutki, cudowniutki, nietaniutki Dremel VersaTip 2000 :)))
2 – Ze srebrnego drutu odcinamy małe kawałeczki starając się by były tej samej wielkości
3 – Odcięte kawałki drutu układamy na płytce szamotowej i każdy z osobna podgrzewamy palnikiem (najlepiej jak płomień kończy się tuż przed srebrem – wtedy osiągamy największą temperaturę), aż do stopienia – wtedy „płynne srebro” samoistnie ukształtuje się nam w idealna kuleczkę – wtedy cofamy palnik i w momencie zastygania kuleczki (moment ów dość trudno wyczuć, gdyż jest bardzo krótki – to „sekunda” kiedy kuleczka przestaje „świecić” na pomarańczowo) lekko szturchamy ją pęsetą, aby nie przywarła do płytki szamotowej... szturchniemy za wcześnie – kuleczka rozmaże się nam po płytce i pęsecie; szturchniemy zbyt późno – kuleczka przywrze do płytki i oderwiemy ją dopiero z szamotowymi zabrudzeniami na spodzie
4 – Kiedy mamy już przygotowanych kilka srebrnych kuleczek mniej więcej tej samej wielkości... bierzemy się za przygotowanie lutu. Lutu potrzeba naprawdę niewiele dlatego rozklepujemy go mosiężnym młotkiem (na twardej powierzchni np. parapecie, albo płytkach) na płaską „wstążkę”.
5 – Z lutu-wstążki odcinamy w poprzek wąski paseczek, który jeszcze przecinamy na pół (byście dobrze uświadomili sobie skalę - w rogu widać odcięte kawałeczki lutu na tle jednogroszówki)
6 – Kiedy mamy przygotowany lut – trzy srebrne kuleczki ustawiamy w trójkąt, tak by stykały się ze sobą i pędzelkiem nakładamy na nie lutówkę – Abdek, po czym „pomalowane” (lutówka jest bezbarwna, więc na początku jej nie widać) kuleczki ostrożnie podgrzewamy – lutówka zamienia nam się w biały proszek (lub jeśli przygrzejemy bardziej przybiera kolor „złotawy”)
7 – Na tak podgrzany trójkąt z kuleczek nakładamy (najłatwiej pędzelkiem mokrym od lutówki) wcześniej przygotowaną drobinkę lutu – staramy się ją umieścić w samym środku trójkąta – dokładnie między kuleczkami - musimy jednak uważać, by wszystkie kuleczki wciąż się stykały (podgrzana lutówka powinna je nieco skleić ze sobą)
8 – Gdy lut jest na miejscu ogrzewamy wszystko płomieniem (zasada odległości płomienia – jak przy robieniu kuleczek) – zauważymy, że w pewnym momencie lut zacznie się topić – uformuje kuleczkę, która za sekundę wtopi się pomiędzy kuleczki trwale scalając je ze sobą (w rzeczywistości trwa to krócej niż czas poświęcony na przeczytanie tego zdania :) Wtedy szybko odstawiamy lutownicę, by nie podgrzać „za bardzo” i by nie stopić (jak dotąd chronionych przed stopieniem przez lutówkę) kuleczek. W rogu na powiększeniu widać jak powinien wyglądać kuleczkowy trójkąt po prawidłowym zlutowaniu.
9 – Takie kuleczkowe trójkąciki mogą posłużyć np. jako ozdoba w bazie do kolczyka :) lub wisiorka :) lub bransoletki :) lub breloczka :) lub pierścionka :) lub wysilcie jeszcze wodze fantazji :)

środa, 7 lipca 2010

Wiem, że nic nie wiem

Upały. Większość ludzi w tym kraju (gdzie ciągle zimno i pada i zimno i pada) znosi je źle (przyzwyczajona do braku słońca i słupka rtęci nie wyższego niż 15C) - ja jestem zachwycona! Czuję się niemal jak w Chorwacji (choć przydałby się Adriatyk za oknem, prośek w kieliszku i figi na stole)! Niestety, reszta (większość ludzi wymieniona powyżej, do której zalicza się także część mego bliskiego otoczenia...) nie umie tak pozytywnie podejść do zjawiska upalności i zamiast cieszyć się, że nie ruszając się z miejsca ma warunki iście śródziemnomorskie - „umiera” (jak sami określają ów stan związany z upalnością) – emocjonalnie szczodrze dzieląc się ze mną swą agonią... Koniec meteorologicznego wtrętu. Powrót z upalności do biżuteryjności :)

Zaistniałam na wizaz.pl. Jest to całkiem ciekawa stronka o tematyce fryzurowo-modowo-urodowo-kosmetykowo-makijażowo-trendowo-zdjęciowo-plotkarskiej (z resztą a propos tematyki bardzo celne mają hasło reklamujące portal – „pierwsza strona kobiecości” ;) Wśród licznych a rozbudowanych i bogatych forów na wizazu jest także forum biżuteryjne, gdzie „działają” (łącznie oczywiście z „S”) „najsławniejsze” (a przynajmniej z mojego punktu widzenia najsławniejsze, bo wszędzie się na nie natykam – da digarcie, na deviantART, na innych blogach, w galeriach... – swoja drogą są nie tylko najsłynniejsze ale i, w mym odczuciu, najlepsze – najbardziej pomysłowe, staranne, pracowite, oryginalne, zdolne...) biżuteryjki (dygresja subiektywnie polonistyczna: do dziś nie mogę się oswoić z tym określeniem... nie mam pojęcia kto je wymyślił, ale musiał być bardzo irytujący lingwistycznie... – ja rozumiem, że słowo „jubilerki” byłoby tu (przeważnie) nie na miejscu, gdyż w większości przypadków prezentowane produkty nie są efektem sztuki złotniczej, ale wypadkową umiejętności zginania drucików i nawlekania koralików... jednakże nie mogę jakoś przeboleć tych „-ryjków” w końcówce... – dlaczego nie chociażby „biżuterki”? Dla mnie mogłoby być nawet „biżutki” – choć tym mianem slangowo w „wizażowej grupie wsparcia” określa się swoje wytwory). Konto na owym forum założyłam sobie już jakiś czas temu (id: chimera_mediterana), ale dopiero ostatnio (a baaaardzo żałuję, że nie wcześniej!) zaczęłam wczytywać się w różne wątki – w tym dwa, niezastąpione, art-clay’owe – z których dowiedziałam się masy przydatnych rzeczy - takich, bez których mogłam się obejść, ale cieszę się, że się dowiedziałam (np. że „oczko” na końcu „haczyków” fachowo nosi nazwę „loop”
a srebrna „obręcz” do oprawy kamieni to „carga”
i takich bez których biżuteryjne życie jest baaaardzo ciężkie (np. że otwarty AC powinno się trzymać w jakimś szczelnym pojemniku lub woreczku, do którego wkrapla się nieco wody, aby glinka nie wyschła, lub przykrywa wilgotnym papierem, albo skrawkiem materiału – do tego w zasadzie doszłam sama, po przemęczeniu się z wciąż wysychającym mym pierwszym, najpierwszym opakowaniem AC, ale ileż nerwów mogłam sobie zaoszczędzić, gdybym przeczytała o tym zawczasu!). Okazało się także, że moja pierwsza próba oprawy kamienia (w wisiorze-płaszczce, którego zdjęcie prezentowałam na zakończenie ostatniego wpisu) jest zupełnie chybiona! Starałam się postępować zgodnie z instrukcjami z „Art Clay Advanced Book”:

ale niestety (w moim przypadku) teoria okazała się być daleka od praktyki i po przeczytaniu kilku wpisów z wizażowo-biżuteryjnego forum, oraz obejrzeniu rewelacyjnego tutorialu Wytwórni Antidotum (najbardziej znana, a nie wiem czy najlepsza, prywatna szkoła złotnicza w Polsce – rzecz jasna w Warszawie) z lekka się załamałam... Wisiora już nie niszczyłam, bo ogólny jego kształt mi się podoba – usunęłam tylko grudki z powierzchni (miały zastępować małe kuleczki, których bałam się wykonać z błyskawicznie wysychającego i kruszącego się i trocącego się AC, a które, po przemyśleniu, przypominały nie kuleczki, tylko jakieś bezkształtne wypustki, jak z grzbietu ropuchy albo aligatora...) zamiast nich rylcem narysowałam (nie wiem czy nie za płytko.. okaże się po wypaleniu) delikatne zawijaski ładnie komponujące się z zawijaskami wypukłymi z drutu.

Poprawiona płaszczka i kolejcza część innego wisiora inspirowanego typową dla obszaru sródziemnomorza rośliną - bougainvillea.

Carga jest lekko krzywa, jej brzegi nie stykają się ze sobą (a bezwzględnie powinny!) i w ogóle nie wiem jak ją zagnę, o ile wcześniej uda mi się do niej wepchnąć planowany ametyst... – tak, czy siak wisior zostanie u mnie (szczęście w nieszczęściu ;). Pocieszam się, że przynajmniej „horror początku” mam już za sobą, a przy następnej próbie oprawiania czegokolwiek będę starała się postępować zgodnie z zaleceniami doświadczonych oprawiaczek z forum... choć jak na razie też mi skóra cierpnie na tę myśl, gdyż cargę powinno się zlutować (lutowanie = magia najczarniejsza z czarnych z użyciem kłów nietoperzy, ogonów czarnych kotów, śliny jaszczurek i sierści wilkołaka)... ale co nas nie zabije to nas wzmocni ;) - kupiłam już sobie mini palnik gazowy (mini co jakby wybuchł to, aby był to mini-wybuch :)


Na zakończenie chciałabym Wam zwrócić uwagę, że dodałam co-nieco w bocznym pasku bloga: pojawiły się informacje gdzie, poza blogiem, możecie mnie znaleźć w internecie oraz (na samym końcu) lista stron artystów zajmujących się biżuterią AC, dla których kunsztu, pomysłowości i techniki mam głęboki respekt - zapraszam do oglądania! :)