Oczywiście posiada kilka poważniejszych lub mniej poważnych niedociągnięć... - następnym razem postaram się lepiej. Wszak po to są następne razy :)
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą lutowanie srebra. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą lutowanie srebra. Pokaż wszystkie posty
poniedziałek, 27 września 2010
Izolda o białych dłoniach
Wiem, że od pewnego czasu macie wrażenie, że więcej ględzę niż robię, ale... na swe usprawiedliwienie mam tylko jedno słowo - zlutowałam. Dzięki Wam zlutowałam! Trochę mi to zajęło - spaść z wyżyn samozadowolenia po lutowaniu kuleczek – posypać głowę popiołem – poddać się – poddać się waszym sugestiom – próbować, próbować, próbować – poddać się – odczekać kilka dni (również za waszą sugestią) – zlutować! Choć od razu po przeczytaniu komentarza Maury starałam się mocniej podgrzewać dużą bazę – nic z tego nie wychodziło. Zawiniła wrodzona ostrożność (i próżność) – byłam tak zadowolona z owej bazy naszyjnikowej, że chuchałam na nią i dmuchałam (oczywiście w przenośni) i podgrzewałam ale tak ostrożnie i delikatnie i subtelnie i z bojaźnią, że równie dobrze mogłabym próbować usmażyć jajko za pomocą suszarki do włosów... I w takich właśnie chwilach niezastąpiony jest stan wku... ...rzenia – kiedy wszystkiego ma się już serdecznie dosyć, miotałoby się o ściany wszystkim co jest w zasięgu ręki, a jeśli ma się w ręce akurat palnik trzeba być baaaaardzo wytrzymałym, aby nie poddać się pokusie piromaństwa. Ja się poddałam :) no - po części – zamiast spalić dom nareszcie z wściekłością porządnie przygrzałam tą nieszczęsną izoldową bazę i okazało się – okazało się, Proszę Państwa, że się da! Że jak się trochę ten palnik na najwyższych obrotach i na największym wkurzeniu przytrzyma, to można rozżarzyć tak duży element AC do koloru pięknie pomarańczowego ( a wtedy przytyka się mniejszy srebrny element, który nagrzewa się o wiele szybciej, przykłada się lut, bo lutuwką wcześniej wszystko się już pomazało, podgrzewa się nieco i – czary mary – zlutowuje się!). Mauro dzięki! Anonimie dzięki! Adrenalino dzięki! Choć adrenaliny (czyt. wkurzenia) nie wystarczyło mi na tyle, by chwycić byka za rogi (tudzież rozgrzany palnik za gorący uchwyt) i zlutować Izoldę... – tą prawdziwą. Mea culpa – choć tak bardzo ucieszyłam się, że „da się zlutować” jednocześnie (i z czystym sumieniem zwalam to na karb jesiennej depresji) przeraziłam się, że może to tylko przypadek – zlutowanie jednorazowe – chwilowe – że zdolność lutownicza zaraz mnie opuści i wrócę do limbu bezpłodnych prób i zużytego gazu... Przyznajcie, że w takich okolicznościach może człowieka ogarnąć przerażenie. Toteż właśnie ogarniętą takim przerażeniem błyskawicznie zmodyfikowałam projekt, na prostszy i szybszy do zlutowania – choć (mam nadzieję) niewiele skromniejszy w formie. Przyznać się muszę, że do decyzji tej przyczynił się także fakt, iż nadal nie rozgryzłam jak do kurzej stopy przylutować „pionową”, cieniuteńką cargę do „poziomej”, grubej bazy... (z chęcią otrzymam wszelkie porady i pomysły!!!!!!!) Na razie zadowoliłam się lutowaniem „poziom” do „poziomu” (tak na płasko...), ale cargom nie odpuszczę... przyjdzie ich kolej, oj przyjdzie! Tymczasem – pokonując brak cargi - dorobiłam z AC „uchwyt” na przepiękny Prenit – duszę Izoldy – i za pomocą (zlutowania!) srebrnego łańcuszka przymocowałam do bazy. Z efektu byłam tak zadowolona i podniecona i podekscytowana, że musiałam znowuż parę dni ochłonąć zanim wygotowałam całość w kwasku cytrynowym (aby pozbyć się brzydkich przebarwień odlutowniczych – hardcorowcy mogą używać do tego kwasu siarkowego... ja podziękuję), wyszlifować, zoksydować, wypolerować, wkleić kamienie i sfotografować – uff. A Wy podejrzewaliście mnie o nieróbstwo! Wstydźcie się! ;) Teraz macie – Izolda – już nie ta o złotych włosach, ale ta o białych dłoniach... – prawowita, choć nie wyśniona (kto czytał ten wie).
Oczywiście posiada kilka poważniejszych lub mniej poważnych niedociągnięć... - następnym razem postaram się lepiej. Wszak po to są następne razy :)
Oczywiście posiada kilka poważniejszych lub mniej poważnych niedociągnięć... - następnym razem postaram się lepiej. Wszak po to są następne razy :)
Etykiety:
Art Clay,
lutowanie srebra,
naszyjniki,
oprawa kamieni
sobota, 18 września 2010
Światełka po drugiej stronie światłowodu
Był taki odcinek Housa (a wiadomo, że jest to serial o istocie wszechrzeczy), w którym leczył blogerkę... – pomijając już, że laska nie rozstawała się z laptopem (teks do męża – „chcesz mnie lepiej poznać – czytaj bloga” – nota bene to rzeczywiście trochę irytujące, że mężowie (a przynajmniej nasi dwaj) w ogóle na blogi nie zaglądają – jakby się można było na nich zarazić jakimś wirusem komputerowym...), pozostawiła swoim czytelnikom decyzję co do wyboru rodzaju zastawki jaką miała mieć wszczepianą... – ogólnie rzecz biorąc „ona jakaś dziwna była” (ta blogerka), ale zastanowiło mnie (wtedy) jej uzasadnienie dlaczego tak maniakalnie bloguje – otóż: (cytat nie dosłowny, ale ujmujący sedno) bo to cudowne i zdumiewające, że zawsze znajdzie się – tam gdzieś – ktoś, kto lubi to co ty, nie cierpi tego co ty, był lub jest w sytuacji w jakiej teraz się znajdujesz i rozumie (lub przynajmniej jemu/tobie się tak wydaje) co właśnie przeżywasz (tłumacząc na moje: zachodzi interaktywna złudna rzeczywistości, w której towarzyszące jesiennej depresji poczucie totalnego osamotnienia niwelowane jest przez wrażenie otaczających nas życzliwych, miłych, sympatycznych i empatycznych osób (just like us!) które bezinteresownie chcą cię pocieszyć, wesprzec, pomóc i doradzić... – taka internetowa fata morgana z szampanem w oazowym źrudełku). Od razu mi lepiej jak sobie troszkę posarkazmuję ;) A teraz szczerze i poważniej dodam od siebie: najlepsze jest jednak to, że te wszystkie osoby patrzą na nas z dystansem, którego nam, lub naszym bliskim zbyt często (z racji położenia emocjonalno-przestrzennego) brakuje. Perspektywa – drodzy państwo. Tu chodzi o perspektywę! Tę magiczną „interakcję” ludzkiego oka i trójwymiaru , dzięki której jedne rzeczy olbrzymieją, gdy inne staja się maleńkie i zaczynamy niemal zauważać zakrzywienia czaso-przestrzeni... Przykład – gdy zbyt usilnie wpatrujemy się w lut, chcąc go niemalże roztopić siłą naszego wzroku (po cichu - w myślach aż postękujemy ze skoncentrowania – ten jednak wcale nie chce zmienić swojego stanu skupienia, lub jak już zmieni to rozlewa się w zupełnie opacznych kierunkach...), niedostrzegamy (po pierwsze swej niedouczoności i amatorszczyzny, a po drugie: ), że wielkości elementów jakie chcemy ze sobą zlutować zasadniczo się od siebie różnią. (Problem, który przy kuleczkach z natury niemalże identyczności kuleczek – nie istniał) I tu – na szczęście! - okazuje się, że Hausowa blogerka miała rację – na szczęście! – są ludzie, którzy nas rozumieją, doświadczyli tego co my, chętnie służą radą i pomocą i... na szczęście! – mają inną perspektywę, która pozwala im dostrzec różnorodność kształtów i wielkości lutowanych przez nas elementów! :) Co więcej, ci życzliwi „oni” (the others...) od razu, nie czekając (i Bogu dzięki!) na nasze skomplikowane procesy myślowe (które nie zawsze zachodzą), których wynik możne nie równać się zaobserwowanej i wyrażonej wcześniej oczywistości – zwracają uwagę, iż za wielkością elementów idzie czas potrzebny do ich porządnego nagrzania (mniejsze nagrzewają się szybciej i łatwiej, większe znacznie wolniej i żmudniej), a co za tym znów idzie – różnie nagrzane elementy różnie reagują (bądź nie reagują) na „lutowanie” (zwłaszcza amatorskie i początkujące). Błysk! Światełko w tunelu! Mignęły złote włosy Izoldy...
A poza tym dobrze jest usłyszeć bezinteresowne, zdystansowane, spontaniczne, proste (i dzięki temu mój sceptycyzm wycofuje się przed głębokim przekonaniem o szczerości intencji...) – „nie poddawaj się!” Daleka droga przed Tobą, ale się nie poddawaj.
Dzięki.
Palnik w dłoni.
A poza tym dobrze jest usłyszeć bezinteresowne, zdystansowane, spontaniczne, proste (i dzięki temu mój sceptycyzm wycofuje się przed głębokim przekonaniem o szczerości intencji...) – „nie poddawaj się!” Daleka droga przed Tobą, ale się nie poddawaj.
Dzięki.
Palnik w dłoni.
poniedziałek, 13 września 2010
Spleen
Zawsze – prędzej, czy później – nadchodzi ten moment, gdy dopada człowieka zniechęcenie. Przeważnie i pozornie dzieje się to znienacka – kiedy jeszcze wczoraj pełna entuzjazmu odbijałaś w masie silikono-podobnej muszelki...
Potem takie "odciski" można wypełniać AC pasta, lub nieco zmiękczonym/rozwodnionym AC i otrzymywać srebrne odpowiedniki :)
...kiedy jeszcze dziś z rana miałaś nadzieję, że jednak uda się zlutować ten naszyjnik... a potem przychodzi teoretycznie błaha rzecz – na przykład sąsiad z bloku dzielący z Tobą wspólną ścianę zaczyna wiercić w niej młotem udarowym, albo temperatura w pokoju spada poniżej 19C, albo po prostu przesłodziłaś sobie kawę... i wszystko się wali. Następuje „spontaniczna eksplozja” – dotąd niewidoczna, mikroskopijna skaza w idealnie symetryczno-krystalicznej budowie teoretycznie (za)hartowanego szkła nie wytrzymuje obciążenia i pęka – jak żyłka na policzku – i cała szyba rozsypuje się w małe, przeźroczyste kosteczki – tak sama z siebie. I wtedy, próbując pozbierać wszystko do kupy okazuje się, że galeryjki, które Cię zapraszały do współpracy są maleńkie niczym plankton bezwładnie dryfujący po otchłaniach wirtualnego rynku zbytu; że pomimo ogólnych zachwytów (jakie to ładne!) i wzajemnego poplecznictwa nic a nic nie udało Ci się sprzedać; że umiejętności, które wydawało Ci się, iż zdobyłaś z takim trudem są absolutnie niewystarczające i gdy już zaprojektowałaś coś naprawdę zapierającego Ci dech w piersiach, gdy już wykonałaś wszystkie maleńkie, precyzyjne elementy składowe nie jesteś w stanie połączyć ich ze sobą, bo w niewyjaśniony sposób (i prawdopodobnie nigdy nie docieczesz co zrobiłaś źle) za chu... steczkę haftowaną lut nie chce przywrzeć do „głównej bazy” z AC, na którą tak uważałaś – by nie ukruszyć, nie ułamać, nie zniszczyć podczas frezowania, wiercenia, szlifowania, polerowania, wypalania.... i cały ten materiał, cały ten czas, ta energia, te nerwy, nowa lutownica – wyparowują w cieniutki, smrodliwy dymek fiaska. Gdybym paliła to bym se prawdopodobnie w tej chwili zapaliła.
Taka prawda – jak sam się nad sobą nie poużalasz to nikt za Ciebie tego nie zrobi.
Mam wrażenie jakbym wcale nie posuwała się na przód tylko grzęzła w jakimś mule. Blog bez echa, biżuteria nie chciana, a na digarcie i wizażu wciąż znajduję osoby, których talent i kunszt każe mi głowę posypywać popiołem (np. taki Pan Rafał Szumilas...). W dodatku Drako za chwile będzie miał 30 urodziny i wiem, że nie ucieszy się jeśli mu zrobię w prezencie parę kolczyków. A „S” od 16.08 nie ma wpisów na blogu (co działa na mnie demotywująco) – pewno się wygrzewa na jakichś śródziemnomorskich wybrzeżach, albo jest zbyt zajęta sprawdzaniem wpłat i wysyłaniem sprzedanych przedmiotów, by pisać posty, albo po prostu blog spełnił już swoje zadanie – rozreklamował jej biżuterię na tyle, że nie musi się dalej reklamować – wyrobiła markę – teraz pozostało już tylko spijanie śmietanki... Jestem zerem. Uwielbiam się nad sobą użalać i jednocześnie nie cierpię się za to. Nie wiem co zrobić z „Izoldą” – strasznie mi jej szkoda, a wiem, że nie powtórzę już tego projektu. Nic dwa razy się nie zdarza. Drako kazał mi ją posklejać epoksydem i tyle – wygarnęłam mu, że to „nieprofesjonalne” i (nie czarujmy się) mniej wytrzymałe od lutu – ale jakie mam opcje? Nie zlutuję jej - nie ma szans – próbowałam setki razy przez ostatnie trzy dni. Nie wiem jakie reakcje chemiczne zaszły w tym AC ale nie da się go zlutować z niczym w żadnym miejscu. Więc może albo zostać na wieki w formie części składowych, albo przybrać kształt zbliżony do zamierzonego, ale przy użyciu „nieszlachetnej” techniki klejenia... Przełożyć to można tak: albo Izoldy nie będzie, albo będzie łysa Izolda. I nie wiem co gorsze...
Potem takie "odciski" można wypełniać AC pasta, lub nieco zmiękczonym/rozwodnionym AC i otrzymywać srebrne odpowiedniki :) ...kiedy jeszcze dziś z rana miałaś nadzieję, że jednak uda się zlutować ten naszyjnik... a potem przychodzi teoretycznie błaha rzecz – na przykład sąsiad z bloku dzielący z Tobą wspólną ścianę zaczyna wiercić w niej młotem udarowym, albo temperatura w pokoju spada poniżej 19C, albo po prostu przesłodziłaś sobie kawę... i wszystko się wali. Następuje „spontaniczna eksplozja” – dotąd niewidoczna, mikroskopijna skaza w idealnie symetryczno-krystalicznej budowie teoretycznie (za)hartowanego szkła nie wytrzymuje obciążenia i pęka – jak żyłka na policzku – i cała szyba rozsypuje się w małe, przeźroczyste kosteczki – tak sama z siebie. I wtedy, próbując pozbierać wszystko do kupy okazuje się, że galeryjki, które Cię zapraszały do współpracy są maleńkie niczym plankton bezwładnie dryfujący po otchłaniach wirtualnego rynku zbytu; że pomimo ogólnych zachwytów (jakie to ładne!) i wzajemnego poplecznictwa nic a nic nie udało Ci się sprzedać; że umiejętności, które wydawało Ci się, iż zdobyłaś z takim trudem są absolutnie niewystarczające i gdy już zaprojektowałaś coś naprawdę zapierającego Ci dech w piersiach, gdy już wykonałaś wszystkie maleńkie, precyzyjne elementy składowe nie jesteś w stanie połączyć ich ze sobą, bo w niewyjaśniony sposób (i prawdopodobnie nigdy nie docieczesz co zrobiłaś źle) za chu... steczkę haftowaną lut nie chce przywrzeć do „głównej bazy” z AC, na którą tak uważałaś – by nie ukruszyć, nie ułamać, nie zniszczyć podczas frezowania, wiercenia, szlifowania, polerowania, wypalania.... i cały ten materiał, cały ten czas, ta energia, te nerwy, nowa lutownica – wyparowują w cieniutki, smrodliwy dymek fiaska. Gdybym paliła to bym se prawdopodobnie w tej chwili zapaliła.
Taka prawda – jak sam się nad sobą nie poużalasz to nikt za Ciebie tego nie zrobi.
Mam wrażenie jakbym wcale nie posuwała się na przód tylko grzęzła w jakimś mule. Blog bez echa, biżuteria nie chciana, a na digarcie i wizażu wciąż znajduję osoby, których talent i kunszt każe mi głowę posypywać popiołem (np. taki Pan Rafał Szumilas...). W dodatku Drako za chwile będzie miał 30 urodziny i wiem, że nie ucieszy się jeśli mu zrobię w prezencie parę kolczyków. A „S” od 16.08 nie ma wpisów na blogu (co działa na mnie demotywująco) – pewno się wygrzewa na jakichś śródziemnomorskich wybrzeżach, albo jest zbyt zajęta sprawdzaniem wpłat i wysyłaniem sprzedanych przedmiotów, by pisać posty, albo po prostu blog spełnił już swoje zadanie – rozreklamował jej biżuterię na tyle, że nie musi się dalej reklamować – wyrobiła markę – teraz pozostało już tylko spijanie śmietanki... Jestem zerem. Uwielbiam się nad sobą użalać i jednocześnie nie cierpię się za to. Nie wiem co zrobić z „Izoldą” – strasznie mi jej szkoda, a wiem, że nie powtórzę już tego projektu. Nic dwa razy się nie zdarza. Drako kazał mi ją posklejać epoksydem i tyle – wygarnęłam mu, że to „nieprofesjonalne” i (nie czarujmy się) mniej wytrzymałe od lutu – ale jakie mam opcje? Nie zlutuję jej - nie ma szans – próbowałam setki razy przez ostatnie trzy dni. Nie wiem jakie reakcje chemiczne zaszły w tym AC ale nie da się go zlutować z niczym w żadnym miejscu. Więc może albo zostać na wieki w formie części składowych, albo przybrać kształt zbliżony do zamierzonego, ale przy użyciu „nieszlachetnej” techniki klejenia... Przełożyć to można tak: albo Izoldy nie będzie, albo będzie łysa Izolda. I nie wiem co gorsze...
Etykiety:
Art Clay,
lutowanie srebra,
muszle,
myśli nieuczesane
piątek, 10 września 2010
Izolda o srebrnym połysku
Pamiętacie, jak przy okazji PPL wspominałam o projekcie naszyjnika, do stworzenia którego (bardzo po polskiemu, zwłaszcza jak na polonistkę...) niezbędny mi był „skill” lutowniczy oraz porządna (czyt. działająca) lutownica?... Ciężka, trudna i żmudna jest droga od pomysłu do jego realizacji... – ale ponieważ już większa część realizacji za mną - ach! ileż było emocji i adrenaliny na każdym etapie twórczym – rysowanie projektu; zastanawianie się jak linię grafitu zamienić na srebrny trójwymiar; przygotowanie szablonu; w wyschniętym, cieniutkim AC wycinanie miniszlifierką witrażowych wzorów – jakże drżałam aby nie popękał, bo wtedy cała praca poszłaby na marne! – wypalanie z dusza na ramieniu w obawie żeby się nie „pofalowało”... – ale udało się! Wszystko się udało! (jak na razie) i szczęśliwa i dumna postanowiłam uchylić rąbka tajemnicy...
Oto „Izolda” (ta „jasnowłosa”, nie ta „o białych dłoniach”) „w toku” (nie mylić z toczkiem):
W centrum, w „łezkowatej” cardze (o ile „carga” to się odmienia) planuję osadzić piękny, zielony Prenit (cenny nabytek jeszcze z czerwcowego Jubinale).
Wiem, wiem – znowu nie śródziemnomorsko – tym razem celtycko - ale co ja poradzę, że samo mi się narzuca?... Patrzę i widzę „Izoldę”... może to przez ten spadek temperatur?... A może przez poranne mgły.
Oto „Izolda” (ta „jasnowłosa”, nie ta „o białych dłoniach”) „w toku” (nie mylić z toczkiem):
W centrum, w „łezkowatej” cardze (o ile „carga” to się odmienia) planuję osadzić piękny, zielony Prenit (cenny nabytek jeszcze z czerwcowego Jubinale). Wiem, wiem – znowu nie śródziemnomorsko – tym razem celtycko - ale co ja poradzę, że samo mi się narzuca?... Patrzę i widzę „Izoldę”... może to przez ten spadek temperatur?... A może przez poranne mgły.
środa, 18 sierpnia 2010
Mądrość przysłów
Wszyscy znamy powiedzenia typu: „co tanie, to drogie”, „biednych ludzi nie stać na kupowanie tanich rzeczy” itp. i zgadzamy się z nimi całkowicie... co nie przeszkadza nam brać nieustającego udziału w ogólnopolskich zawodach pod hasłem „im taniej tym lepiej” - i długo i szczęśliwie cieszyć się i korzystać z wielorakich rzeczy (ubrań, świeczek, pasków, otwieraczy do konserw, kolczyków, czajników, garnków, baterii, misek dla kota, zasłonek i obrusów, gazowych lutownic...) nabytych po 3 złote. Ach ileż satysfakcji może przynieść od niechcenia rzucone u cioci na imieninach: „też mam takie, ale moje kosztowało 2 złote taniej” – bezcenne! Sama uważam się za mistrzynię kupowania na wyprzedażach, przecenach i promocjach (takich prawdziwych, a nie tych „sezonowych” kiedy ceny spadają z absurdalnych do za-wysokich) – jestem allegrowym rekinem i (autentycznie! nie jest to jeno „chwyt literacki”!!!) jeśli znajomi chcą coś kupić lub załatwić najtaniej jak się da proszą mnie o radę. :) Istny powód do dumy! Więc dlaczego do ciężkiej ho... -roby na literę „H” właśnie na mnie muszą się mścić złośliwe powyższe przysłowia?! Dowód - ma cudowna, zakupiona na allegro mini lutownica (znalazłam ją u jednego sprzedawcy za 16zł/szt – inni mieli takie po 20zł/szt + oczywiście koszty przesyłki), którą z taką łatwością można było napełniać zwykłym gazem do zapalniczek skończyła swój krótki żywot wyp... –chnięta przeze mnie z balkonu na czwartym piętrze na zatracenie, w mrok. A zasłużyła sobie na takie potraktowanie, gdyż po ciężkim tygodniu siłowania się z nią, by po niespełna 15 minutowych „sesjach lutowniczych” napełniać ją gazem w niespełna 45 minutowych „sesjach dokujących” (podczas, których drżałam, by nic przypadkiem nie wybuchło znienacka) – zatkała jej się dysza! i pomimo spędzenia doby na próbach przetykania, przedmuchiwania i czyszczenia jest absolutnie i nieodwracalnie nie do użytku!!! A stało się to właśnie w momencie, kiedy Ma Najdroższa Przeszkadzajka udała się na spacer z Babcią „co by mama mogła sobie porobić nieco biżuterii” – to właśnie porobiłam. Ciśnienie mi tak podskoczyło, że Kochana Babcia Mej Małej Przeszkadzajki – a moja Mama – przerażona poziomem mej wścieklicy zaoferowała (oczywiście po wcześniejszym doprowadzeniu mnie do wrzenia stwierdzeniem: „co tanie, to drogie”), że sfinansuje mi zakup „porządnej lutownicy”. Wybrałam VersaTip 2000 firmy Dremel (paragon, 2-letnia gwarancja, przesyłka kuriesrka – wszystko jak należy – ale i tak w najtańszej znalezionej ofercie! – nie poddam się tak łatwo! ;) Czekam aż do mnie dotrze... może wtedy wreszcie uda mi się sfinalizować 4 projekty, których z braku narzędzi i umiejętności lutowniczych nie mogę skończyć od trzech tygodni! (stąd też moje długotrwałe, blogowe milczenie – tak bardzo chciałam okrasić wpis fotą którejś z mych najnowszych prac...)
A Wy nie dość, że pamiętajcie, to stosujcie się do mądrości przysłów i uczcie na mych błędach – „CO TANIE, TO DROGIE”! :)
Mam nadzieję, że sprawdzi się lepiej od taniego poprzednika...
A Wy nie dość, że pamiętajcie, to stosujcie się do mądrości przysłów i uczcie na mych błędach – „CO TANIE, TO DROGIE”! :)
Mam nadzieję, że sprawdzi się lepiej od taniego poprzednika...
piątek, 13 sierpnia 2010
"Zlutuj to sam" :)
Jako że po dwóch dniach spędzonych na mniej i bardziej udanych próbach lutowania, (w porównaniu ze stanem sprzed tygodnia) poczułam się jak prawdziwy ekspert, postanowiłam wielkodusznie podzielić się z Wami swym bogatym (w sumie może ok. 12 godzinnym) doświadczeniem i w swej łaskawości udzielić kilku rad ;):
- po pierwsze – LUTUJCIE Z LUTEM
- po drugie – lutówka jest po to, aby jej używać, a nie odstawić w kąt z radości, że kupiło się lut
- po trzecie – płytka szamotowa nie przyczepia się do srebrnych kuleczek, gdy po ok. 30 próbach wpadnie się wreszcie na pomysł, aby zastygającą kuleczkę z lekka popchnąć (np. pęsetą) tak, by nie przywarła do podłoża
- po czwarte – w związku z „po trzecim” nie ma potrzeby eksperymentowania z domowej roboty płytką gipsową
A teraz mały przykład nowo-nabytych umiejętności w formie tutoriala „Zlutuj to sam”:

1 – Do lutowania potrzebne nam są: płytka szamotowa (lub inna ognioodporna), lut (tu w drucie), srebrny drut, obcinaki boczne, młotek mosiężny, pęseta samozaciskowa z rączką termoizolacyjną, lutówka (tu Abdek), pędzelek, lutownica = palni gazowy (tu nowiutki, cudowniutki, nietaniutki Dremel VersaTip 2000 :)))
2 – Ze srebrnego drutu odcinamy małe kawałeczki starając się by były tej samej wielkości
3 – Odcięte kawałki drutu układamy na płytce szamotowej i każdy z osobna podgrzewamy palnikiem (najlepiej jak płomień kończy się tuż przed srebrem – wtedy osiągamy największą temperaturę), aż do stopienia – wtedy „płynne srebro” samoistnie ukształtuje się nam w idealna kuleczkę – wtedy cofamy palnik i w momencie zastygania kuleczki (moment ów dość trudno wyczuć, gdyż jest bardzo krótki – to „sekunda” kiedy kuleczka przestaje „świecić” na pomarańczowo) lekko szturchamy ją pęsetą, aby nie przywarła do płytki szamotowej... szturchniemy za wcześnie – kuleczka rozmaże się nam po płytce i pęsecie; szturchniemy zbyt późno – kuleczka przywrze do płytki i oderwiemy ją dopiero z szamotowymi zabrudzeniami na spodzie
4 – Kiedy mamy już przygotowanych kilka srebrnych kuleczek mniej więcej tej samej wielkości... bierzemy się za przygotowanie lutu. Lutu potrzeba naprawdę niewiele dlatego rozklepujemy go mosiężnym młotkiem (na twardej powierzchni np. parapecie, albo płytkach) na płaską „wstążkę”.
5 – Z lutu-wstążki odcinamy w poprzek wąski paseczek, który jeszcze przecinamy na pół (byście dobrze uświadomili sobie skalę - w rogu widać odcięte kawałeczki lutu na tle jednogroszówki)
6 – Kiedy mamy przygotowany lut – trzy srebrne kuleczki ustawiamy w trójkąt, tak by stykały się ze sobą i pędzelkiem nakładamy na nie lutówkę – Abdek, po czym „pomalowane” (lutówka jest bezbarwna, więc na początku jej nie widać) kuleczki ostrożnie podgrzewamy – lutówka zamienia nam się w biały proszek (lub jeśli przygrzejemy bardziej przybiera kolor „złotawy”)
7 – Na tak podgrzany trójkąt z kuleczek nakładamy (najłatwiej pędzelkiem mokrym od lutówki) wcześniej przygotowaną drobinkę lutu – staramy się ją umieścić w samym środku trójkąta – dokładnie między kuleczkami - musimy jednak uważać, by wszystkie kuleczki wciąż się stykały (podgrzana lutówka powinna je nieco skleić ze sobą)
8 – Gdy lut jest na miejscu ogrzewamy wszystko płomieniem (zasada odległości płomienia – jak przy robieniu kuleczek) – zauważymy, że w pewnym momencie lut zacznie się topić – uformuje kuleczkę, która za sekundę wtopi się pomiędzy kuleczki trwale scalając je ze sobą (w rzeczywistości trwa to krócej niż czas poświęcony na przeczytanie tego zdania :) Wtedy szybko odstawiamy lutownicę, by nie podgrzać „za bardzo” i by nie stopić (jak dotąd chronionych przed stopieniem przez lutówkę) kuleczek. W rogu na powiększeniu widać jak powinien wyglądać kuleczkowy trójkąt po prawidłowym zlutowaniu.
9 – Takie kuleczkowe trójkąciki mogą posłużyć np. jako ozdoba w bazie do kolczyka :) lub wisiorka :) lub bransoletki :) lub breloczka :) lub pierścionka :) lub wysilcie jeszcze wodze fantazji :)
- po pierwsze – LUTUJCIE Z LUTEM
- po drugie – lutówka jest po to, aby jej używać, a nie odstawić w kąt z radości, że kupiło się lut
- po trzecie – płytka szamotowa nie przyczepia się do srebrnych kuleczek, gdy po ok. 30 próbach wpadnie się wreszcie na pomysł, aby zastygającą kuleczkę z lekka popchnąć (np. pęsetą) tak, by nie przywarła do podłoża
- po czwarte – w związku z „po trzecim” nie ma potrzeby eksperymentowania z domowej roboty płytką gipsową
A teraz mały przykład nowo-nabytych umiejętności w formie tutoriala „Zlutuj to sam”:

1 – Do lutowania potrzebne nam są: płytka szamotowa (lub inna ognioodporna), lut (tu w drucie), srebrny drut, obcinaki boczne, młotek mosiężny, pęseta samozaciskowa z rączką termoizolacyjną, lutówka (tu Abdek), pędzelek, lutownica = palni gazowy (tu nowiutki, cudowniutki, nietaniutki Dremel VersaTip 2000 :)))
2 – Ze srebrnego drutu odcinamy małe kawałeczki starając się by były tej samej wielkości
3 – Odcięte kawałki drutu układamy na płytce szamotowej i każdy z osobna podgrzewamy palnikiem (najlepiej jak płomień kończy się tuż przed srebrem – wtedy osiągamy największą temperaturę), aż do stopienia – wtedy „płynne srebro” samoistnie ukształtuje się nam w idealna kuleczkę – wtedy cofamy palnik i w momencie zastygania kuleczki (moment ów dość trudno wyczuć, gdyż jest bardzo krótki – to „sekunda” kiedy kuleczka przestaje „świecić” na pomarańczowo) lekko szturchamy ją pęsetą, aby nie przywarła do płytki szamotowej... szturchniemy za wcześnie – kuleczka rozmaże się nam po płytce i pęsecie; szturchniemy zbyt późno – kuleczka przywrze do płytki i oderwiemy ją dopiero z szamotowymi zabrudzeniami na spodzie
4 – Kiedy mamy już przygotowanych kilka srebrnych kuleczek mniej więcej tej samej wielkości... bierzemy się za przygotowanie lutu. Lutu potrzeba naprawdę niewiele dlatego rozklepujemy go mosiężnym młotkiem (na twardej powierzchni np. parapecie, albo płytkach) na płaską „wstążkę”.
5 – Z lutu-wstążki odcinamy w poprzek wąski paseczek, który jeszcze przecinamy na pół (byście dobrze uświadomili sobie skalę - w rogu widać odcięte kawałeczki lutu na tle jednogroszówki)
6 – Kiedy mamy przygotowany lut – trzy srebrne kuleczki ustawiamy w trójkąt, tak by stykały się ze sobą i pędzelkiem nakładamy na nie lutówkę – Abdek, po czym „pomalowane” (lutówka jest bezbarwna, więc na początku jej nie widać) kuleczki ostrożnie podgrzewamy – lutówka zamienia nam się w biały proszek (lub jeśli przygrzejemy bardziej przybiera kolor „złotawy”)
7 – Na tak podgrzany trójkąt z kuleczek nakładamy (najłatwiej pędzelkiem mokrym od lutówki) wcześniej przygotowaną drobinkę lutu – staramy się ją umieścić w samym środku trójkąta – dokładnie między kuleczkami - musimy jednak uważać, by wszystkie kuleczki wciąż się stykały (podgrzana lutówka powinna je nieco skleić ze sobą)
8 – Gdy lut jest na miejscu ogrzewamy wszystko płomieniem (zasada odległości płomienia – jak przy robieniu kuleczek) – zauważymy, że w pewnym momencie lut zacznie się topić – uformuje kuleczkę, która za sekundę wtopi się pomiędzy kuleczki trwale scalając je ze sobą (w rzeczywistości trwa to krócej niż czas poświęcony na przeczytanie tego zdania :) Wtedy szybko odstawiamy lutownicę, by nie podgrzać „za bardzo” i by nie stopić (jak dotąd chronionych przed stopieniem przez lutówkę) kuleczek. W rogu na powiększeniu widać jak powinien wyglądać kuleczkowy trójkąt po prawidłowym zlutowaniu.
9 – Takie kuleczkowe trójkąciki mogą posłużyć np. jako ozdoba w bazie do kolczyka :) lub wisiorka :) lub bransoletki :) lub breloczka :) lub pierścionka :) lub wysilcie jeszcze wodze fantazji :)
środa, 11 sierpnia 2010
Mistyczny czteroboran sodu
Okazało się, że Moja Kochana Mała, a ostatnimi czasy Straszna Maruda ma pleśniawki. Dokuczliwa dolegliwość (nie wiem sama dla kogo bardziej – dla Małych Marud czy ich mam...) dość powszechna w okresie pchania do otworu gębowego wszystkiego co wpadnie w łapki – na szczęście łatwo uleczalna za pomocą dostępnego w aptekach bez recepty Aphtinu. Zakupiłam zatem ów Aphtin i z wrodzonej przezornej ciekawości (lub z dobrych nawyków czytelniczych) zaczęłam studiować ulotkę: „...roztwór do stosowania w jamie ustnej. Czteroboran sodu.” Najpierw pomyślałam, że lutowanie już zupełnie uderzyło mi do głowy, a w połączeniu z ostatnio nieustannym, pleśniawkowym buczeniem Biednej Marudki doprowadziło do pomieszania zmysłów mych. Wszak „czteroboran sodu” to nic innego jak borax vel abdek vel lutówka – które są (lub raczej „który jest” – czteroboran sodu) według męża mego (a wiadomo, że mąż prawdę ci powie) rakotwórcze, toksyczne, trujące i przerażające (to już sama dodałam). Wpierw pomyślałam, że musiałam coś pomylić... ale sprawdziłam jeszcze raz i rzeczywiście – borax to czteroboran sodu, a Aphtin to czteroboran sodu (choć oczywiście w różnych stężeniach). Kiedy minęło przerażenie i racjonalne argumenty (te odnoście stężeń) uspokoiły me matczyne serce wpadłam w nastrój metafizyczny – więc jednak biżuteria ma coś wspólnego z macierzyństwem! Więc jednak w wyższym porządku czas spędzony z palnikiem gazowym łączy się z czasem wymachiwania grzechotkami wspólnie tworząc idealną pełnię szczęśliwego istnienia! Więc jednak moje dziecko nie przeklnie mnie, że całej swej siły i energii nie poświęcam wyłącznie jemu (a wszak powszechnie wiadomo, że jako matka polka powinnam zaprzeć się samej siebie i zatracić w totalnej nadopiece), lecz współweselić będzie się ze mną i razem docenimy Boży dar – czteroboran sodu – który nie dzieli, lecz łączy!
Amen!
Trzy objawienia czteroboranu sodu ;)
Amen!
Trzy objawienia czteroboranu sodu ;)
niedziela, 8 sierpnia 2010
PPL (cz. 3)
Lojalnie ostrzegam , że jeśli ktokolwiek, kiedykolwiek spróbuje napomknąć mi coś w temacie „faceci są „techniczni” i znają się na różnych urządzeniach toteż proś ich o pomoc biedna niezaradna technicznie kobieto” – dostanie w ry... - rychłym czasie słowne upomnienie, iż jest w dużym błędzie. Dwa dni – 48 godzin zajęło mojemu kochanemu mężowi z moim cudownym Tatą nienapełnienie mojej mini-lutownicy! Po licznych próbach połączonych ze stękaniem i klnięciem „fachowcy” orzekli, że kupiłam „szajs za 16 zł”, z którego „nic nie będzie”, a w ogóle to niech sobie zapamiętam, że „co tanie to drogie” i od razu powinnam była zainwestować w palnik do butli, bo butla (której moi rodzice używali podczas pieszych wędrówek w czasach studenckich!) powinna jeszcze gdzieś stać u Babci w piwnicy! Niewiarygodne! Mnie paluszki świerzbią do lutowania, sama bohatersko wyciągnęłam Berniego (który nie przepada delikatnie mówiąc za zmotoryzowanymi podróżami) na wielką wyprawę do hurtowni jubilerskiej po lut (nota bene jak dotarliśmy na miejsce był zachwycony – tyle migoczących łańcuszków, karabińczyków, kółeczek, kamyczków!...), na biurku leży świeżutki projekt naszyjnika, którego filigranowe piękno w 90% oparłam na elementach lutowanych, a oni mówią mi, że nici z tego i w dodatku, że to moja wina! Przecież to się w głowie nie mieści! Wkurzona (jak zwykle) wzięłam sprawy w swoje ręce (jak zwykle) – po 12 godzinach prób napełnienia mini-lutownicy wpadłam na genialny (i oczywiście standardowo spóźniony) pomysł przeszukania wizażu – a nuż coś się o lutowaniu trafi... Ano trafił się cały wątek – niezastąpiona kopalnia wiedzy i porad praktycznych! – np. jak napełnić mini lutownicę gazem :)
Myślałam, że się rozpęknę z dumy i samozadowolenia, kiedy pomachałam Drakowi przed nosem własnoręcznie nabitą moją kochaną, malutką, poręczną, wygodną mini-lutownicą :) (Matka) Polka potrafi ;) Co prawda podczas prób zużyłam mu cały gaz do zapalniczek, ale przyjęłam to jako rekompensatę 48 godzinnego lutowniczego opóźnienia. I... zaczęłam lutować...
Lutowanie z lutem (i to po lekturze lutowniczego wątku) okazało się jednak jeszcze trudniejsze niż lutowanie bez lutu. Problemów napotkałam całą gamę – jak docisnąć lutowane elementy, jak sprawić aby lut zaczął się topić, jak sprawić aby lut nie topił się tak bardzo, ile dać lutu i gdzie go przyłożyć, jak usunąć nadmiar lutu, jak nie zwariować mając świadomość ile srebrnego materiału marnuję podczas tych prób lutowniczych?... Masakra. A Ben-Zion David po prostu posypywał boraksem (aha! – i okazało się, że Abdek to to samo co boraks, jeno boraks jest w postaci proszku do rozpuszczenia, a Abdek to ten właśnie proszek – czteroboran sodu – rozpuszczony w alkoholu etylowym :) – samo zdrowie!) zmieszanym ze srebrnym pyłem, podgrzewał i miał – piękne, czyściutkie, precyzyjne, dobrze wycenione... – wyglądało prościej niż posolenie pomidora na kanapce z szynką.
Nigdy nie przestanę się dziwić swej naiwności...
Ale koniec auto-refleksji pora na auto-robotę - idę marnować swój czas, gaz w lutownicy, luty w drutach i srebro w kulkach na rzecz rozpracowania tajni lutowania ;)
(mam nadzieję, że uda mi się to osiągnąć zanim zbankrutuję)
Myślałam, że się rozpęknę z dumy i samozadowolenia, kiedy pomachałam Drakowi przed nosem własnoręcznie nabitą moją kochaną, malutką, poręczną, wygodną mini-lutownicą :) (Matka) Polka potrafi ;) Co prawda podczas prób zużyłam mu cały gaz do zapalniczek, ale przyjęłam to jako rekompensatę 48 godzinnego lutowniczego opóźnienia. I... zaczęłam lutować... Lutowanie z lutem (i to po lekturze lutowniczego wątku) okazało się jednak jeszcze trudniejsze niż lutowanie bez lutu. Problemów napotkałam całą gamę – jak docisnąć lutowane elementy, jak sprawić aby lut zaczął się topić, jak sprawić aby lut nie topił się tak bardzo, ile dać lutu i gdzie go przyłożyć, jak usunąć nadmiar lutu, jak nie zwariować mając świadomość ile srebrnego materiału marnuję podczas tych prób lutowniczych?... Masakra. A Ben-Zion David po prostu posypywał boraksem (aha! – i okazało się, że Abdek to to samo co boraks, jeno boraks jest w postaci proszku do rozpuszczenia, a Abdek to ten właśnie proszek – czteroboran sodu – rozpuszczony w alkoholu etylowym :) – samo zdrowie!) zmieszanym ze srebrnym pyłem, podgrzewał i miał – piękne, czyściutkie, precyzyjne, dobrze wycenione... – wyglądało prościej niż posolenie pomidora na kanapce z szynką.
Nigdy nie przestanę się dziwić swej naiwności...
Ale koniec auto-refleksji pora na auto-robotę - idę marnować swój czas, gaz w lutownicy, luty w drutach i srebro w kulkach na rzecz rozpracowania tajni lutowania ;)
(mam nadzieję, że uda mi się to osiągnąć zanim zbankrutuję)
czwartek, 5 sierpnia 2010
PPL (cz. 2)
(przeczekawszy salwy śmiechu..) Ale! Ale! Już doczytałam i dowiedziałam się, że niezbędny jest lut – co więcej! – doczytałam nawet że lutu są trzy rodzaje: 1) „miękki” 2) „średni i 3) „twardy” – różniące się między sobą temperaturą topnienia (od najmniejszej 600C do największej – 700C i 800C) i że lut może być w postaci drutu lub pasty. Ponadto zakupiłam lut (w drucie, gdyż ten w paście zawiera w sobie od razu lutówkę, a ja wszak lutówkę już mam w postaci wspominanego abdeku... poza tym pasta jest o wiele droższa i jak dla mnie zbyt łatwa w użyciu...) a właściwie trzy luty – miękki, średni i twardy i wreszcie będę mogła naprawdę poeksperymentować z lutowaniem! :)... jak tylko Drako napełni mi lutownicę, w której właśnie się gaz skończył (wszak była to „mini-lutownica”) :) W miedzy czasie prezentuję resztę narzędziowych nabytków, które przybyły do mego warsztatu wraz z LUTami :)

1 - niezbędny "obcinak boczny" do wszelkiego rodzaju drutów taśm, linek itp... do tej pory w moim warsztacie zastępowały go... cążki do paznokci, które sprawowały się dzielnie, aczkolwiek niezwykle się cieszę, że mogły przejść na zasłużoną emeryturę
2 - LUT! - Proszę Państwa, tak wygląda lut w drucie! Ten akurat to lut średni (ale mam, jeno niesfotografowałam, także lut miękki i twardy - wyglądają identycznie :)
3 - pęseta samozaciskowa z rączką izolacyjną - coby się nie poparzyć, gdy się nagrzeje podczas lutowania - bardzo przydatne, proste urządzonko
4 - tarcza z grubego filcu do polerowania
5 - różnego rodzaju gumówki (tarcze gumowe do szlifowania i polerowania srebra - mają różne kształty i różną gramaturę)
6 - szczoteczka kołowa twarda - zakupiłam ją w nadziei, że może za jej pomocą uda mi się sprawnie usuwać biały osad ze świeżo wypalonego AC
7 - szczoteczka miękka - aby sprawdzić czym (poza kształtem) różni się od twardej ;)
Zdradzę wam, iż powzięłam także tajny a niecny plan przygotowania sobie własnej „powierzchni” do lutowania – wymyśliłam mianowicie, że zrobię sobie płytkę gipsową – gładziusieńką - która nie powinna zostawiać na lutowanych elementach brzydkich, szamotowych narośli!... p o w i n n a - w teorii, a w praktyce się zobaczy (właściwie sama nie wiem skąd mi się wziął ten gips – czy on w ogóle posiada odpowiednie właściwości?... a może to mój szósty zmysł - kobieco-biżuteryjna intuicja?...) Uwidim – juto mam zamiar ją odlać (o ile Tato znajdzie w domu resztki gipsu jakie zostały z ostatniego remontu ;) – kto by przypuszczał, że (pomijając końcówki) budownictwo może być tak niedaleko złotnictwa ;)

1 - niezbędny "obcinak boczny" do wszelkiego rodzaju drutów taśm, linek itp... do tej pory w moim warsztacie zastępowały go... cążki do paznokci, które sprawowały się dzielnie, aczkolwiek niezwykle się cieszę, że mogły przejść na zasłużoną emeryturę
2 - LUT! - Proszę Państwa, tak wygląda lut w drucie! Ten akurat to lut średni (ale mam, jeno niesfotografowałam, także lut miękki i twardy - wyglądają identycznie :)
3 - pęseta samozaciskowa z rączką izolacyjną - coby się nie poparzyć, gdy się nagrzeje podczas lutowania - bardzo przydatne, proste urządzonko
4 - tarcza z grubego filcu do polerowania
5 - różnego rodzaju gumówki (tarcze gumowe do szlifowania i polerowania srebra - mają różne kształty i różną gramaturę)
6 - szczoteczka kołowa twarda - zakupiłam ją w nadziei, że może za jej pomocą uda mi się sprawnie usuwać biały osad ze świeżo wypalonego AC
7 - szczoteczka miękka - aby sprawdzić czym (poza kształtem) różni się od twardej ;)
Zdradzę wam, iż powzięłam także tajny a niecny plan przygotowania sobie własnej „powierzchni” do lutowania – wymyśliłam mianowicie, że zrobię sobie płytkę gipsową – gładziusieńką - która nie powinna zostawiać na lutowanych elementach brzydkich, szamotowych narośli!... p o w i n n a - w teorii, a w praktyce się zobaczy (właściwie sama nie wiem skąd mi się wziął ten gips – czy on w ogóle posiada odpowiednie właściwości?... a może to mój szósty zmysł - kobieco-biżuteryjna intuicja?...) Uwidim – juto mam zamiar ją odlać (o ile Tato znajdzie w domu resztki gipsu jakie zostały z ostatniego remontu ;) – kto by przypuszczał, że (pomijając końcówki) budownictwo może być tak niedaleko złotnictwa ;)
wtorek, 3 sierpnia 2010
PPL (cz. 1)
Zasadniczo uważam się za osobę całkiem inteligentną, aczkolwiek zdarzają się momenty, kiedy sama siebie po prostu powalam osobistym pomyślunkiem (a raczej jego brakiem). Właśnie jeden z takich momentów przydarzył mi się wczoraj, kiedy to postanowiłam nareszcie spróbować swych sił w lutowaniu srebra... Najpierw cieszyłam się jak dziecko (konkretniej – jak mały Berni kiedy bierze się go na rączki) gdy okazało się, że Ben-Zion David nie kłamał na swych warsztatach biżuterii jemenickiej i rzeczywiście – kiedy podgrzeje się mały fragmencik srebrnego drutu – srebro przechodzi w stan ciekły i formuje się (jak rtęć) w idealnie piękną kuleczkę!!! (by nie przerywać ekstazy wykonałam takich kuleczek 8 :)
Rozczarowaniem za to okazała się szamotowa płytka – podczas podgrzewania drutu palnikiem gazowym jej drobinki poprzyklejały się od spodu do srebrnych kuleczek tworząc chropowate brzydkie „narosty”, których jak na razie nie umiem się pozbyć (mój Tato jako alternatywę dla szamotowej płytki dał mi cegłę klinkierową, ale ta też nie spełniła pokładanych w niej nadziei, gdyż bardzo się nagrzewała - stopiła mi plastikową podkładkę, na której leżała podczas lutowania! - i tak dobrze, że podkładkę, a nie drewniany blat biurka!) Po rozgrzewce na kuleczkach przyszłą kolej na połączenie je w ozdobne trójkąciki :) Ben-Zion używał do tego boraxu wymieszanego ze srebrnym pyłem (otrzymanym podczas szlifowania srebrnych drutów) – jednakże mój mąż nastraszył mnie, iż borax jest rakotwórczy – zamiast niego zakupiłam zatem Abdek (lutówkę – pewnie też jest rakotwórcza ale przynajmniej nie zostało mi to otwarcie zakomunikowane) i... - rozochocona powodzeniem przy preparowaniu srebrnych kuleczek ustawiłam na szamotowej płytce trzy tak, aby każda dotykała każdej, „pomalowałam” abdekiem i z uśmiechem na gębie wzięłam się do wypalania...
Jakież było moje zdziwienie, gdy kuleczki wcale się ze sobą nie połączyły, a gdy spróbowałam je podgrzewać dłużej stopiły się w jedną, dużą, srebrną kropelkę... ale tak to jest – wiedzcie, ku przestrodze! – kiedy się NIE CZYTA (to mówię ja – polonistka!). Bo cóż z tego, że się znalazło w necie całkiem przystępnie napisaną i całkiem przyjazną instrukcję lutowania srebra dla lamerów - kiedy z radości, że się ją znalazło jeno rzuciło się na nią okiem (i zapisało w zakładkach w przeglądarce internetowej) zamiast dokładnie, niespiesznie przeczytać od deski do deski?! Cóż z tego, że się cudem zapamiętało, że lutownica ma być nie elektryczna jeno gazowa i że wypadałoby nabyć coś zwanego lutówką... cóż tego skoro nie doczytało się, że do lutowania NIEZBĘDNY jest (od czego z resztą nazwa całego zabiegu pochodzi – o etymologio wspaniała!) LUT?! No, to teraz co bardziej doświadczone biżuteryjnie osoby będą sobie mogły na mnie poużywać – tak – przyznaję się – z podniecenia, że będę lutować próbowałam lutować bez lutu...
Ale! cdn....
PS. jakby ktoś się zastanawiał nad tytułem tego posta to ułatwię - PPL = Pierwsza Przygoda Lutownicza ;)
Rozczarowaniem za to okazała się szamotowa płytka – podczas podgrzewania drutu palnikiem gazowym jej drobinki poprzyklejały się od spodu do srebrnych kuleczek tworząc chropowate brzydkie „narosty”, których jak na razie nie umiem się pozbyć (mój Tato jako alternatywę dla szamotowej płytki dał mi cegłę klinkierową, ale ta też nie spełniła pokładanych w niej nadziei, gdyż bardzo się nagrzewała - stopiła mi plastikową podkładkę, na której leżała podczas lutowania! - i tak dobrze, że podkładkę, a nie drewniany blat biurka!) Po rozgrzewce na kuleczkach przyszłą kolej na połączenie je w ozdobne trójkąciki :) Ben-Zion używał do tego boraxu wymieszanego ze srebrnym pyłem (otrzymanym podczas szlifowania srebrnych drutów) – jednakże mój mąż nastraszył mnie, iż borax jest rakotwórczy – zamiast niego zakupiłam zatem Abdek (lutówkę – pewnie też jest rakotwórcza ale przynajmniej nie zostało mi to otwarcie zakomunikowane) i... - rozochocona powodzeniem przy preparowaniu srebrnych kuleczek ustawiłam na szamotowej płytce trzy tak, aby każda dotykała każdej, „pomalowałam” abdekiem i z uśmiechem na gębie wzięłam się do wypalania...
Jakież było moje zdziwienie, gdy kuleczki wcale się ze sobą nie połączyły, a gdy spróbowałam je podgrzewać dłużej stopiły się w jedną, dużą, srebrną kropelkę... ale tak to jest – wiedzcie, ku przestrodze! – kiedy się NIE CZYTA (to mówię ja – polonistka!). Bo cóż z tego, że się znalazło w necie całkiem przystępnie napisaną i całkiem przyjazną instrukcję lutowania srebra dla lamerów - kiedy z radości, że się ją znalazło jeno rzuciło się na nią okiem (i zapisało w zakładkach w przeglądarce internetowej) zamiast dokładnie, niespiesznie przeczytać od deski do deski?! Cóż z tego, że się cudem zapamiętało, że lutownica ma być nie elektryczna jeno gazowa i że wypadałoby nabyć coś zwanego lutówką... cóż tego skoro nie doczytało się, że do lutowania NIEZBĘDNY jest (od czego z resztą nazwa całego zabiegu pochodzi – o etymologio wspaniała!) LUT?! No, to teraz co bardziej doświadczone biżuteryjnie osoby będą sobie mogły na mnie poużywać – tak – przyznaję się – z podniecenia, że będę lutować próbowałam lutować bez lutu... Ale! cdn....
PS. jakby ktoś się zastanawiał nad tytułem tego posta to ułatwię - PPL = Pierwsza Przygoda Lutownicza ;)
Subskrybuj:
Posty (Atom)