Pokazywanie postów oznaczonych etykietą miscellanea. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą miscellanea. Pokaż wszystkie posty

piątek, 11 czerwca 2010

Narzekania fotograficzne i kolejne 0

W robieniu biżuterii najbardziej nie lubię robienia zdjęć. A przykrą prawdą jest, że o ile nie umiesz robić zdjęć lub nie masz pod ręką kogoś kto umie robić zdjęcia (i z przyjemnością poświęci długie godziny na wysłuchiwaniu twoich wytycznych odnośnie jak ty byś widział tą fotkę i kolejną, i kolejną, i kolejną, i kolejną....) samo umienie robienia biżuterii nie na wiele się zda - bo któż ją zobaczy? (No chyba że się ma miejscówkę w jakiejś miłej, namacalnej galeryjce, na którejś z turystycznych uliczek przy dodatkowym założeniu, że właściciel owej galeryjki nie zarabia na nas więcej niż my na swej pracy, co jest powszechną praktyką właścicieli galeryjek na wszystkich turystycznych uliczkach) Przy tym zdjęcia muszą być dobrej jakości i ciekawie zaaranżowane – muszą być same w sobie reklamą zachęcającą potencjalnego nabywcę do „chcenia mienia” tego właśnie naszyjnika lub tych właśnie kolczyków (i w dodatku powinny zapewniać, że dany wyrób w uchu lub na dekolcie będzie się prezentował równie olśniewająco co na planie w naszej „pracowni fotograficznej”). Tak, tak – robienie zdjęć biżuterii jest moim zdaniem o wiele trudniejsze niż uwiecznianie wakacyjnych landshaftów czy rodzinnych portretów – takie fotografie muszą nęcić, ale nie kłamać (w handlu o ile chcemy przetrwać dłużej niż dzień kłamstwo jest wykluczone – o kwestii etyki nie wspominając)... a z tym kłamaniem jest największy problem (przynajmniej ja ze swoim Canonem PowerShot A520 go mam) i to kłamaniem nie bezczelnym, impertynenckim, złośliwym i szczwanym, ale z kłamaniem niezamierzonym – technicznym – polegającym na niedokładnym przetworzeniu obrazu z ludzkiego oka na obraz z cyfrowej matrycy. Zmiennych jest bardzo wiele: ilość pikseli, czułość aparatu, kwestia zbliżeń i ustawień trybu fotografowania, pora dnia, światło, słońce, cień, tło, dodatkowe elementy dekoracyjne, kąt kadru, kolory koralików, moc porannej kawy, wstrząsy fotografującej ręki, ostrość widzenia i oceny... Dlatego tak kocham photoshopowom funkcję „Poziomy” (Ctrl+Alt+L) :D

Magiczne "Ctrl+Alt+L" :D

I chociaż w robieniu biżuterii najbardziej nie lubię robienia zdjęć jakoś sobie z nimi radzę (raz z lepszym raz z gorszym skutkiem) – nie czuję się jednak na tym polu ekspertem zatem wybaczcie, ale osobistych instrukcji (poza photoshopowym magicznym Ctrl+Alt+L) nie będzie. Zamieszczam za to link do wątku na forum biżuteryjnym, gdzie doświadczony moderator radzi w tym względzie co i jak krok po kroku - KURS FOTOGRAFICZNY DLA BIŻUTERYJEK Poniżej zaś prezentuję dwa w jednym – me umiejętności fotograficzne ;) i (co obiecywałam w poprzednich postach) mą biżuterię nie art-clay’ową (z pereł, kamieni półszlachetnych, szklanych koralików i ozdobnych elementów posrebrzanych), od której się wszystko zaczęło:




Od góry: "Perłowe groty/ Pearls spears", "Jadeitowa dusza/Jadeit spirituality", "Ametystowe promienie lodu/Amethyst ice rays", "Okazałość jesieni/Autumn grace". Jesli chcecie zobaczyć więcej zapraszam na deviantART a w przyszłości także na digart.

Ostatnie (chwała Bogu nareszcie słoneczne!) dni wykorzystałam nie tylko na robienie i obrabianie zdjęć – skoro ma się zdjęcia (zrobione i obrobione) to wypadałoby je gdzieś zamieścić – założyłam sobie zatem konta na portalach zrzeszających artystów: digart i deviantART ("S" również „widnieje” na obu – a propos! Przeglądając jej profil na deviantART okazało się, że jednak ma 27lat – zatem mogę się poczuć lepsza, z tego względu, że młodsza - a poza tym, ona zaczynała swoją przygodę z biżuterią i AC w 2008 – czyli dwa lata temu – ja zaczęłam w 2010 zatem teoretycznie mam dwa lata, aby w 2012 – po upływie tego samego czasu - być również biżuteryjnie lepszą od niej ;) Niestety odkryłam również, że oprócz polskich galerii sprzedanie ja „międzynarodowej” – etsy.com, gdzie zarabia całkiem spore pieniądze- nie ma się z resztą co dziwić, Polce czasem trudno wydać 796zł na wisiorek, a na „zagraniczniczce” taka kwota (dokładnie 280.00 USD) nie robi większego wrażenia... Zatem można powiedzieć, że moje zadowolenie odnośnie wieku zrównoważyło się z mym załamaniem odnośnie międzynarodowego grona klientów. Znów magiczne 0). Konto na deviantART jest już całkiem nieźle dopracowane – tak, że zapraszam do zwiedzania (nawet kilku użytkowników zdążyło dodać moje prace do „favourits” – zaskakujące dla mnie, że najbardziej wyróżniony w ten sposób został „Dżin/Gin swirl”- moja najpierwsza AC przygoda, którą w zasadzie uznałam za nieudaną, ale skoro się podoba to cicho o tym sza ;)) Z digartem trochę się zagapiłam – powinnam była założyć tam konto dużo wcześniej, gdyż polityka tego serwisu pozwala na umieszczanie tylko jednej pracy dziennie, zatem zapełnienie galerii trochę potrwa... – ale co się odwlecze to nie uciecze :) Pozakładałam też konta (na razie tylko użytkownika, a nie artysty) w wylegarnia.pl, tenrymania.pl i pakamera.pl – dzisiaj zamierzam wysłać do jednej z nich zgłoszenie swej osoby jako artystki (czyli prośbę o to, abym mogła u nich wystawiać i sprzedawać swe prace) ale jeszcze się nie zdecydowałam, do której i które prace ;) Uwidim.

Na koniec, jakbyście myśleli, że zrobienie i obrobienie zdjęć oraz pozakładanie kont to niewielki wyczyn jak na taką masę zmitrężonego czasu to proszę - przedstawiam jeszcze tą mą działalność dni ostatnich - trzy abażury, których koralikowe ozdobienie zleciła mi Pani Anna – może nie zapierają tchu w piersi, ale zyskały nieco filuterności i ogłady – jak to mówi Pani Anna „zostały oswojone”.


A jutro wybieram się na Jubinale – największe, stricte biżuteryjne (no i troszkę zegarmistrzowskie), środkowoeuropejskie targi, które co roku (teraz będzie ich trzecia edycja) odbywają się w czerwcu w Krakowie :) Sprawozdanie po weekendzie.

poniedziałek, 17 maja 2010

Chimera

Zawaliłam - od trzech dni żadnego wpisu. Od trzech dni leje. Czasami podziwiam się za to, że potrafię się zmobilizować do robienia czegokolwiek przy tak mobilizującej aurze... W ogóle, poza tym, że z metafizycznego punktu widzenia odbieram siebie jako "właściwego człowieka, we właściwym miejscu, o właściwym czasie", za największą omyłkę Opatrzności uważam, że wysadziła mnie na tym smutnym "środku Europy, gdzie ciągle zimno i pada i zimno i pada" (Kazik pomijając kwestie muzyczne ma niezaprzeczalną zdolność do precyzyjnego określania istoty rzeczy). Moje miejsce jest, gdzie indziej i bardzo wyraźnie czuję to w takie dni jak trzy ostatnie - szare, mokre, przeszywające wilgotnym zimnem aż do szpiku kości. I tak udało mi się zrobić sporo: pomalowałam szybki do lamp w kuchni (wreszcie! zbierałam się do tego od roku) i teraz mam świecące witraże we wzory mandali o ciepłych kolorach; nauczyłam się chustowania Małego (wykazał nadzwyczajną cierpliwość - ale to chyba dzięki otumanieniu tą straszną pogodą); byłam w mikroffali na "Serafinie" (niestety nudnawej i przygnębiającej); upiekłam zakalec z rabarbarem...

Oto moje witrażowe lampy, z których się strasznie cieszę (mój Tato skwitował: "wreszcie nie wyglądają jak od karawanu" :)) Wybaczcie, ale przy moim obecnym sprzęcie fotograficznym nie byłam w stanie zrobić lepszych zdjęć.

Wiem - deklarowałam, że będzie to blog biżuteryjny, ale prawda jest taka, że (przynajmniej w moim przypadku) nie da się tego oddzielić od całej reszty - poszczególne wątki splatają się ze sobą, przenikają się wzajemnie... Szczerze powiedziawszy - piszę o kwestiach niebiżuteryjnych nawet celowo - bo ta droga, którą sobie wytyczyłam (droga prędszego lub późniejszego artclay'owego sukcesu) nie jest oderwana od życia - nie biegnie sobie gdzieś z boku w wygodnej odległości od irytujących i zajmujących "zmiennych codzienności" - rodziny, pogody, kuchni... Za co rozczarowanych przepraszam, a zachwyconym - proszę uprzejmie.

Wracając do wątku głównego - wśród ostatnich zabiegów mających na celu odwrócenie uwagi mej od osłabiających warunków meteorologicznych złożyłam zamówienie na AC i brakujące narzędzia (co dokładnie postanowiłam zakupić dowiecie się jak paczka już przyjdzie - wtedy wszystko sfotografuję i się pochwalę nowymi, imieninowymi nabytkami :)) i zaczęłam się zastanawiać nad sygnaturą mych przyszłych, srebrnych wyrobów... (klasyczne dla mnie zabieranie się do rzeczy od końca - jeszcze nie mam czego sygnować, a już myślę nad sygnaturą). Powinno to być coś, oddające charakter prac - ich tematykę, styl, nastrój, aurę... I tu zaczynają się schody - bo jakże można określić nastrój i aurę czegoś, co jeszcze nie istnieje. Można prognozować - a jakże - ale w moim przypadku prognozy mogą okazać się zgubne... Już tłumaczę. Dobry artysta to rozpoznawalny artysta - artysta posługujący się właściwym tylko jemu sposobem wykonania prac, właściwym tylko jemu sposobem przedstawienia konkretnej tematyki etc.... Skończyły się czasy mądrego Renesansu, gdy wszechstronność uzdolnień decydowała o wielkości geniuszu. Gdyby, dajmy na to, Monet był jednocześnie malarzem, rzeźbiarzem, kompozytorem, architektem, projektantem mody, choreografem i reżyserem, scenografem i aktorem - prawdopodobnie dziś nie znalibyśmy jego nazwiska (obowiązywałaby teoria, iż roztrwonił swój talent wśród zbyt wielu zainteresowań - osobiście takie podejście uważam za idiotyczne - podyktowane współczesnym przesądem, że dobrym można być tylko w ściśle specjalistycznym obszarze - owszem tyczy się to nauki, ale nie sztuki). Nawet gdyby Monet był tylko malarzem, ale wykorzystującym różne techniki - impresjonizm, ekspresjonizm, realizm, symbolizm, kubizm itd... - uznanoby, że nie wykształcił własnego stylu, że był tylko "pszczółką skaczącą z kwiatka na kwiatek" i szybciutko, bezpiecznie zapomniano. Nawet gdyby Monet był tylko malarzem i tylko impresjonistą (z techniki), ale tematyką jego dzieł byłyby: pejzaże dzikiej przyrody, obrazki z nowoczesnych miast, monumentalne sceny batalistyczne, mistyczne portrety świętych, konie w galopie i martwa natura - nikt by dzisiaj o nim nie słyszał. Dlatego, żeby w ogóle artystycznie zaistnieć trzeba się jednoznacznie zdeklarować - co i jak?

Claud Monet - "Katedra w Rouen"

Bardzo ładnie wyszło to "S" - głównym wątkiem jej prac są motywy roślinne (liście, kwiaty, trawy, drzewa...) przybierające kształty secesyjnych (w moim mniemaniu współczesna "secesyjność" to "elfickość") "esów-floresów", magicznych pentakli i symboli pogańskich bóstw - co przekłada się na grono odbiorców kochających dzikość natury (poszarpane gałęzie na tle księżyca w pełni), czytających literaturę fantasy (niechybnie utożsamiających się z rasą elfów) i fascynujących się etnicznością (potrójna bogini, prastara magia itp. itd. itp.) - słowem - gotki (jest to oczywiście uogólnienie dość znaczne, ale i znaczące). A uwierzcie mi, bo swojego czasu obracałam się w tych kręgach, nie ma grupy społecznej będącej w stanie na biżuterię wydać więcej niż goci - obu płci. Poza gotami do rysopisu odbiorców pasują także osoby "ezoteryczne" (podtytuł bloga "S" to - "W chatce zielonej wiedźmy"...), a jest to druga po gotach grupa przykładająca wielką wagę do "świecidełek" - szczególnie z odpowiednimi kamieniami. Tak, że "S" w tej mierze urządziła się przepysznie. Nie zrozumcie mnie źle - nie uważam, by dobór tematyki i stylu był wyrachowaną "grą pod publiczkę" - "S" po prostu szczęśliwie wpasowała się ze swoimi zainteresowaniami, a że jest w dodatku osobą niezwykle miłą, sympatyczną i medialną (jestem przekonana, że bez trudu mogła zdobyć tytuł "Najmilszej" - a może i zdobyła) szybko zyskała rzeszę wyznawców-kupców.

Ja jestem typem osoby, która interesuje się wszystkim, we wszystkich technikach. Gdy zaprzyjaźniłam się z dziewczyną po liceum plastycznym zaczęłam próbować własnych sił w malarstwie akrylowym. Kiedy zbliżyłam się z przyszywaną kuzynką zajmującą się pixelartem, na jej cześć stworzyłam pixelartową "Szaszi tonącą we własnych myślach":Koleżanka dostała ręcznie szytego kota maskotkę, który mi się strasznie spodobał - wycyganiłam od Babci maszynę do szycia i dawaj szyć torby, poduszki, zabawki... Zobaczyłam u kogoś fajne kolczyki - zrobiłam zakupy na allegro i rozpoczęłam swą przygodę z biżuterią ze szklanych koralików. Przeszłam się na "wystawę minerałów i biżuterii" - zafascynowały mnie kamienie naturalne i perły... Ostatnio podziwiam Młgorzatę Matyjaszczyk, która wyrabia własnoręcznie piękne świece mozaikowe i już w myślach kombinuję jakby tu jakąś zrobić samej. Zatem widzicie - sprawa beznadziejna. Draka zawsze to irytowało, że nie potrafię poświęcić się jednemu hobby tylko "skaczę z kwiatka na kwiatek trwoniąc swe siły, czas i pieniądze i samej nie wiedząc czego tak naprawdę chcę". Niby racja - ale ja zawsze chcę sprawdzić, czy też tak potrafię jak inni (postawa ta pokutuje również, w niniejszym blogu - blog Matyjaszczyk został wydany i nagle z szarej dziewczynki stała się sławną pisarka - ciekawe czy z moim blogiem będzie podobnie?... :) ). Już wielką siłą woli zdecydowałam się na ukierunkowanie głównego nurtu mych wysiłków i starań tylko w stronę biżuterii srebrnej (co nie do końca mi się udało - wszak w kuchni mam wreszcie witrażowe lampy). Teraz należy jeszcze w obrębie owej "srebrnej biżuterii" skonkretyzować tematykę i styl... kiedy mnie tak WSZYSTKO ciekawi i pociąga! Dlatego zawsze podobała mi się idea Chimery - drapieżna wielość w jedności - niebezpieczna rozmaitość w konkrecie. Mityczna Chimera (dziecko Tyfona i Echidny) miała głowę lwa, ciało kozy, ogon węża i ziała ogniem.

Po lewej: "Chimera z Arezzo" - rzeźba z brązu z V w.p.n.e. W oryginale można ją oglądać we Florenckim muzeum archeologicznym.

Przemiłe stworzonko. A tak na serio - ciekawy collage - nie tylko wizualny, ale przede wszystkim symboliczny: siła lwa, zdolności żywicielskie kozy (wszak pamiętamy kto wykarmił Zeusa), przebiegłość węża, a do tego władza nad ogniem, który nie tylko niszczy, ale i oczyszcza i przetapia i hartuje... Z mojej/współczesnej perspektywy w wizerunek Chimery na stałe wtopiły się też interpretacje młodopolskie - przede wszystkim Malczewskiego - obraz kobiety (czyż każda kobieta nie ma w sobie czegoś z lwa, węża i kozy?...) ze skrzydłami Aniołów, jaskółek lub kruków, z łapami tygrysa i grubym ogonem (w tych łapach i ogonie coś jest... - "jakby wyskoczył z nas tygrys/ i stał w świetle, ogonem bijąc się po bokach") kuszącej natchnieniem, sławą i fortuną...

Na górze od lewej: "Artysta i Chimera"; "Pastuszek i Chimera" z tryptyku "Sztuka"; "Uskrzydlona Chimera". Na dole od lewej: "Chimera"; "Zatruta studnia"; "Pokusa fortuny".

Ta istota - jej znaczenie, jej aura - kroczy, gdzieś za mną lub we mnie (na osiemnaste urodziny zrobiłam sobie na plecach tatuaż Chimery własnego projektu ;)) - wydaje mi się, że jest dobrą kandydatką na "znak firmowy" mej działalności... Jakaż zatem powinna być biżuteria spod znaku Chimery?... I tu wracamy do kwestii pogody i położenia geograficznego...

ale to w kolejnym wpisie - ten swą długością i tak już nadrobił trzydniowe milczenie ;)

piątek, 7 maja 2010

Blogowa odezwa do narodu (wstępu cz.5 i ostatnia zarazem)

Drewniane, malowane Anioły - dla Pani Anny (po lewej) i nowopobranych Justyny i Szymona (po prawej)

I tu zaczyna się właściwa historia tego bloga... Mianowicie po trzech dniach leżenia w depresji i marazmie doszłam do genialnego wniosku, że albo pozostanę "zerem" (gdyż nie udało mi się temu zaprzeczyć w prosty i wygodny sposób), albo wezmę się w garść, stawię czoła prawdzie (i tu wracamy do początkowego stwierdzenia, iż to szczerość, a nie ciekawość prowadzi do piekła) i postaram się ze wszystkich sił zrobić z siebie Kogoś... (pod symbolem dużej litery w wyrazie "Kogoś" kryje się przekaz - kogoś i "artystycznie" i "kupiecko" lepszego od "S"). A zatem:

ten blog ma być nie tylko dowodem mej narcystycznej potrzeby ciągłego opowiadania o sobie; nie tylko motywacją i "batem", by powziętego planu nie trafił szlak z powodu przedwczesnego znudzenia; nie tylko zabezpieczeniem na wypadek jakby mi się nie powiodło (wtedy przynajmniej będę mogła go nieco przeredagować i może ktoś zechce wydać go jako książkę - oczywiście o ile będziecie ze mną ładnie współpracować: pisać dużo komentarzy, zachwycać się mym stylem, promować bloga wśród znajomych etc. etc. ;) ) Ten blog ma być swojego rodzaju tutorialem, brykiem, skryptem (wszak najlepiej sprzedają się encyklopedie, leksykony, poradniki i przewodniki :)) - w jaki sposób, na przekór wszystkiemu i wszystkim: na przekór prawom gospodarki, zapotrzebowaniom rynku, zdrowemu rozsądkowi i bezwzględnej logice, sceptycznie nastawionej rodzinie i drwiącym znajomym... - temu wszystkiemu na przekór - robić to co się lubi, czerpać z tego zyski i być z tego zadowolonym. (i w tym wszystkim lepszym od "S")

Aniołów ciąg dalszy - od lewej: dla Basi, dla Marcina, dla Juliusza

Podejrzewam, że wśród was (Moi Drodzy Potencjalni Czytelnicy) jest dosyć spora grupa osób, która podobnie jak ja została obdarzona pewną dozą talentu i chęcią, aby coś produktywnego z tym talentem zrobić. "Wytwarzanie do szuflady" może i jest romantyczne (ach, te przedsenne marzenia, że docenią nas dopiero po śmierci "późne wnuki"...) ale niektórzy uważają, że "paradygmat romantyczny" się już skończył, a osobiście jestem przekonana, że większą satysfakcję i korzyści (zarówno materialne jak duchowe) daje jednak bycie docenionym za życia. Coś mi podpowiada, że takie jest również wasze zdanie (a przynajmniej chciałabym żeby było) - brakuje wam jednak (podobnie jak mi do niedawna) pomysłu i determinacji - w jaki sposób swe pobożne życzenia wprowadzić w czyn. Zawrzyjmy zatem układ. Jeśli chcecie może to być metafizyczny układ między autorem a czytelnikiem, jeśli zaś wolicie może być to układ między mistrzem a uczniem (chociaż wątpię, aby ktoś lubił stawiać się w roli ucznia), jeśli takie wasze życzenie można to także nazwać układem między prekursorem-zdobywcą nadstawiającym własnego karku, by jego wspomożyciel-zwierzchnik (i was widzę w tym kostiumie) mógł bezpiecznie podążyć jego śladem. Czytajcie mnie a ja będę działać. Jestem pewna, że daleko razem zajdziemy.

Od góry, od lewej - Anioła dla Eli, Anioł rodziny "K", Anioł dla Pana Witka, Anioł Artura, ślubny Anioł Ewy i Bastka, Anioł mojego Draka

wtorek, 4 maja 2010

Zero absolutne (wstępu cz.4)

Moje kopie - od lewej "Siła" Botticelliego i "Taniec" Alphonsa Muchy

Można powiedzieć, że dostałam obsesji na punkcie "S". Jednakowoż źródła owej obsesji leżały w dość racjonalnym założeniu, że o ile uda mi się znaleźć coś dyskredytującego "S" w moich oczach (np. że udało jej się osiągnąć taki stopień kunsztu, gdyż jest utrzymanką jakiegoś wrednego typa, który za seks kupuje jej takie ilości masy Art Clay - a nie jest ona tania delikatnie ujmując - że po milionach prób i błędów i zmarnowaniu co najmniej tony owego drogocennego materiału w końcu, prowadząc nieudane życie seksualne, udało jej się wyprodukować coś sensownego), wtedy będę mogła w spokoju ducha również wobec niej zastosować swój ukochany drwiąco-lekceważący ton i chociaż na innym poziomie (np. moralnym lub erotycznym) poczuć się od niej lepsza. Niestety nic z tego nie wyszło. Po dokładniejszym zwiadzie okazało się, że "S":
- mieszka w Krakowie - zatem odpadł argument, że "ja przynajmniej mieszkam w najładniejszym mieście w Polsce"
- jest w moim wieku - zatem odpadł argument, że "ja przynajmniej jestem młodsza i wszystko przede mną"
- skończyła dwa kierunki studiów (socjologia + psychologia) i jedne studia podyplomowe (zarządzanie personelem) - zatem odpadł argument, że "ja przynajmniej mam wyższy stopień naukowy i jestem lepiej wyedukowana"
- ponadto zajmuje się: grafiką komputerową, szyciem, poezją, fotografią, tańcem... - zatem odpadł argument, że "ja przynajmniej jestem wszechstronnie utalentowana i umiem wyrażać siebie w innych technikach, o których ona nie ma pojęcia"
- posiada konta artysty na portalach - trendymania.pl, pakamera.pl, arsneo.pl, a także na digarcie i deviantarcie (jej prace zdobyły tytułu digartu i "deviantu" dnia)
- prowadzi własnego art-bloga, który przez pewną witrynę internetową został okrzyknięty "blogiem roku 2009"
- kilka miesięcy temu korzystając z dofinansowań unijnych założyła własną firmę "jubilerską", która jak dotąd bardzo dobrze prosperuje

Podusia - "różowa łąka"

Jeśli kiedykolwiek miałam sprecyzowany wizerunek siebie, jaką chciałabym być - to "S"kubana jest lustrzanym odbiciem tego wizerunku - tylko, że rzeczywistym, aktualnym i właśnie chwalącym się na swoim art-blogu, że robi sobie dwa tygodnie urlopu i wyjeżdża do MOJEJ ukochanej Chorwacji, kiedy ja w plusze przedwiośnia kisnę w nie umeblowanym mieszkaniu. Aż się chce płakać, prawda? Zamknęłam laptopa, powiedziałam do Draka "jestem zerem" i z teatralną miną wyrażającą - "już więcej nie wstanę" - poszłam się położyć.

Szmaciani Zuzia i Karolek dla małej Gajki :)

sobota, 1 maja 2010

First things first

Pierwszy maja to chyba dobra data na start. Święto pracy. No, trzeba się będzie napracować przy tym blogu. Albo raczej odwrotnie – ten blog ma być o ciężkiej pracy. Założenia? – „od zera do bohatera” – a to wymaga niewątpliwie wiele „potu i łez”. Już tłumaczę bardziej szczegółowo i po ludzku:

Jestem sobie – powiedzmy szczerze (i wiedzmy, że to szczerość, a nie ciekawość jest pierwszym stopniem do piekła) – raczej całkiem przeciętna. No może nie całkiem – poza zupełnymi przeciętnościami, jak: skończenie studiów na polonistyce, interesowanie się muzyką, filmem i teatrem, czytaniem książek, posiadanie rodzeństwa i kota i męża i dziecka etc. – mam (i tu znowu robimy ukłon w stronę szczerości) nieco talentu. Nieco. To znaczy nie na tyle mało, by go nie zauważyć, ale nie na tyle dużo, by ogólnie był zauważalny. Talent mam i manualny (szycie, decoupage’owanie, lepienie, rzeźbienie, malowanie...) i techniczny (projektowanie i wykonywanie np. mebli) i graficzny (grafika komputerowa) i literacki (zgodnie ze stereotypem jakaż dziewczynka z polonistyki nie pisze, nie pisała, lub nie będzie pisać wierszy?... ) i aktorski (dyplomy, wyróżnienia, brawa brawa brawa) i tylko muzycznego chyba nie mam za grosz, choć kiedyś próbowałam śpiewać w pewnej kapeli (czego jednak po usłyszeniu się na nagraniach postanowiłam kategorycznie zaprzestać). Dowody owych mych talentów wszelakich będą się pojawiać między akapitami niniejszego wstępu.

"Witraż dla Basi" - malowany na szkle farbkami witrażowymi

(jako sceptyk i znawca współczesnej "błyskawicznej, minimalistycznej kultury obrazkowej" zakładam, że nie lubicie długich postów, toteż zdecydowałam się dawkować ów wstęp w krótkich odcinkach - zatem - ciąg dalszy nastąpi...)