Pokazywanie postów oznaczonych etykietą mądrość przysłów. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą mądrość przysłów. Pokaż wszystkie posty

piątek, 31 grudnia 2010

Władczo ku nowym początkom...

No! Aby dobrze zakończyć dobry rok... i aby w przyszłym roku było co najmniej równie dobrze (ale nie miałabym nic przeciwko gdyby było lepiej ;) prezentuję ostatni tegoroczny wytwór z AC – „Magnę” – kobiece insygnia władzy ubrane w purpurowy „płaszcz” granatów... ;)

Dosiego roku!

(Co prawda pierwotnie „dosiego roku” życzono sobie ponoć w Wigilię... choć osobiście uważam, że bardziej racjonalnie i adekwatnie jest życzyć w Sylwestra ;) – ku wyjaśnieniu – z „Dawnych zwyczajów krakowskich” Ambrożego Grabowskiego: „Dawniej prawie wszyscy spotykający się na ulicy życzyli sobie dosiego roku (roku Dosi, Doroty). Miała to być kobieta stuletnia, która zdrowo tego wieku dożyła i w wigilią umarła. Takie życzenie nie obeszło się bez poczęstnego i zwyczajowo też znajomi prowadzili się do szynkowni, a stąd nie było nowiną widzieć pijanych na ulicach. Teraz (r. 1840) może szkodliwy ten zwyczaj pomniejszył się, ale jeszcze i tak wychodzi ogromna masa spirytusu w Krakowie skonsumowana co miesiąc, bo jak to wiem z dobrego źródła, wypija Kraków spirytusu miesięcznie garncy 10 tysięcy.” :)

piątek, 24 grudnia 2010

Świąteczne zwyklaczki dla niezwykłych mam...

Po raz kolejny przekonałam się (na własnej skórze), że okazane dobro wraca w dwujnasób... I nie jest to tylko „Bożonarodzeniowa magia Świąt” – tak dzieje się zawsze – w grudniu, w styczniu, w maju, w lipcu... Za każdym razem, kiedy oddajemy iskrę z siebie - następnej nocy możemy podziwiać za oknem całą chmarę świetlików... I to jest fakt. Przedwczoraj zawalona świątecznymi obowiązkami (brudne okna, brudne kafelki w kuchni, brudna kuchenka, brudne podłogi, zakurzone meble, obpaćkane przez Bernaszka lustra, nie upieczone ciasta, mama czekająca na ratunek z uszkami etc. etc.... ), nie wiedząc w co ręce włożyć, włożyłam je oczywiście (jak to ja) w szklane koraliki, jubilerskie linki i posrebrzane półfabrykaty :) I pełna wyrzutów sumienia, że trwonię cenny czas na błyskotki, co chwila wmawiałam memu kochanemu małżowi zajmującemu się naszym kochanym Pędraczkiem, że jestem nieodpowiedzialną, nierozsądną, niepożyteczną żoną... ale nie mogę – no nie mogę przestać biżuteryjkować!... Zaś małż, niczym biblijny mędrzec ze wschodu – ze stoickim spokojem sobie właściwym –odrzekł: rób, co masz robić. I tak dzień 22 grudnia 2010 roku w 70% zleciał mi na wymyśleniu, zrealizowaniu, zapakowaniu i dostarczeniu tych oto pięciu zwyklaczkowych komplecików dla pięciu zupełnie niezwykłych, dzielnych, samotnych mam :)





Oczywiście, gdy skończyłam było już późno, ja byłam zmęczona, Mała Marudka oddawała się swej ulubionej czynności - czyli rozkosznemu marudzeniu, małż pojechał naprawiać auto (rozbite przeze mnie w feralne mikołajki) i o sprzątaniu, pieczeniu czy czymkolwiek inaczej „świątecznie pożytecznym” nie było już mowy. Dzień minął „jak z bicza strzelił” – miałam wrażenie, że coś się zegarom pomyliło i zamiast 24h odmierzyły błyskawicznie może z 6... i nieco zła na siebie, nieco z siebie zadowolona, nieco przerażona jak ja to wszystko, czego dziś nie wykonałam i co na jutro mam przewidziane zdarzę zrobić przed wigilią... - poszłam spać. I zdążyłam – zdążyłam zrobić wszyściutko! Ba – więcej i jeszcze kładłam się spać umiarkowanie zmęczona! 23 grudnia zamiast 24 godzin miał ich chyba z 60!!! I odczułam to nie tylko ja – to samo, zupełnie niezależnie stwierdził mój drogi, mędrcowaty TŻ! A Mała Marudka była najcudowniejszym, najgrzeczniejszym, najspokojniejszym aniołkiem na całym bożym świecie :)
Dobro powraca! (także to biżuteryjne hehe)

Wesołych Świąt!

wtorek, 14 grudnia 2010

Pierwsze koty za płoty! - czyli Poranne Spotkanie Łez Frei z nowymi właścicielkami :) (cz.1)

Ha! Udało się! Udało się! Zawsze wierzyłam, że kiedyś się uda! W oparach świątecznego nastroju (sceptycy rzekną – chyba w kłębach siarczków siarczystego mrozu!), w duchu zbliżających się mikołajek (sceptycy rzekną – w okresie kulturowo zwiększonego popytu na przedmioty potencjalnie prezentowe – a co za tym idzie w okresie zmniejszonej „wrażliwości konsumenckiej”!), w zaciszu zabierzowskiej Galerii Vena (sceptycy rzekną – no tu trza rację przyznać, że cudem Boskim jest iż, w tej mikroskopijnej galeryjce –skądinąd ładnie urządzonej acz wciąż mikroskopijej- bokiem „przycupłej” przy kasach supermarketu Avia, w małej, przejazdowej, podkrakowskiej wiosce cokolwiek się sprzedaje!) sprzedały się za cenę mnie satysfakcjonującą, podnoszącą mi morale i napawającą mnie pierwocinami biżuteryjno-biznesowej dumy (sceptycy rzekną – może ci na tydzień na waciki wystarczy...) Łzy Frei!!! :)

(moda na gronka robi swoje ;) Oczywiście na całym mym otoczeniu większe wrażenie zrobiła forma mej radości (skakanie od jednego końca korytarza do drugiego) niż samo wydarzenie, które ją wywołało – czyli – moja pierwsza, najpierwsza, otwierająca drzwi biżuteryjnego biznesu, przecierająca szlaki przyszłemu, wielkiemu sukcesowi finansowemu...- sprzedaż mojego, najmojszego, osobistego, własnego i własnoręcznie zaprojektowanego, wykonanego i wykończonego wyrobu z AC! (Czuję, że podzielając mą radość podzielacie również zdziwienie mego otoczenia - jak zdarzenie tak codzienne, potoczne, w miarę oczywiste i łatwe do przewidzenia (dla niektórych już wręcz zpowszedniałe i „zszarzałe”) może wywołać tyle emocji i szumu wokół... ale dajcie spokój – idą Święta! ;) Co więcej – na tym nie koniec! Jeszcze nie zdążyłam wybrać między czerwoną pół-wytrawną Villą Julią, nie pasteryzowanym Kasztelanem, truskawkowym Fiore bądź jagodzianką narumną produkcji własnej (wszak wiadomo – T A K I sukces trza opić!) – kiedy dostałam niespodziewanego a iście break event’owego maila od przemiłej i przepięknie komplementującej Pani Anny, która w miodnie dla mnie brzmiących słowach wyraziła podziw dla kunsztu mego a chęć nabycia jego efektów w postaci kolczyków Morning Meeting.

Pani Anna zaznajomiła się z pracami moimi na digarcie toteż sprzedaż/kupno odbyła się drogą mailową bez pośrednictwa galerii (do żadnej z resztą tych kolczyków nie zdążyłam jeszcze wystawić) – ale jakby nie było - w klasyfikacji „real” vs „virtual” doszło do wyrównania – 1:1......

c.d.n....

środa, 18 sierpnia 2010

Mądrość przysłów

Wszyscy znamy powiedzenia typu: „co tanie, to drogie”, „biednych ludzi nie stać na kupowanie tanich rzeczy” itp. i zgadzamy się z nimi całkowicie... co nie przeszkadza nam brać nieustającego udziału w ogólnopolskich zawodach pod hasłem „im taniej tym lepiej” - i długo i szczęśliwie cieszyć się i korzystać z wielorakich rzeczy (ubrań, świeczek, pasków, otwieraczy do konserw, kolczyków, czajników, garnków, baterii, misek dla kota, zasłonek i obrusów, gazowych lutownic...) nabytych po 3 złote. Ach ileż satysfakcji może przynieść od niechcenia rzucone u cioci na imieninach: „też mam takie, ale moje kosztowało 2 złote taniej” – bezcenne! Sama uważam się za mistrzynię kupowania na wyprzedażach, przecenach i promocjach (takich prawdziwych, a nie tych „sezonowych” kiedy ceny spadają z absurdalnych do za-wysokich) – jestem allegrowym rekinem i (autentycznie! nie jest to jeno „chwyt literacki”!!!) jeśli znajomi chcą coś kupić lub załatwić najtaniej jak się da proszą mnie o radę. :) Istny powód do dumy! Więc dlaczego do ciężkiej ho... -roby na literę „H” właśnie na mnie muszą się mścić złośliwe powyższe przysłowia?! Dowód - ma cudowna, zakupiona na allegro mini lutownica (znalazłam ją u jednego sprzedawcy za 16zł/szt – inni mieli takie po 20zł/szt + oczywiście koszty przesyłki), którą z taką łatwością można było napełniać zwykłym gazem do zapalniczek skończyła swój krótki żywot wyp... –chnięta przeze mnie z balkonu na czwartym piętrze na zatracenie, w mrok. A zasłużyła sobie na takie potraktowanie, gdyż po ciężkim tygodniu siłowania się z nią, by po niespełna 15 minutowych „sesjach lutowniczych” napełniać ją gazem w niespełna 45 minutowych „sesjach dokujących” (podczas, których drżałam, by nic przypadkiem nie wybuchło znienacka) – zatkała jej się dysza! i pomimo spędzenia doby na próbach przetykania, przedmuchiwania i czyszczenia jest absolutnie i nieodwracalnie nie do użytku!!! A stało się to właśnie w momencie, kiedy Ma Najdroższa Przeszkadzajka udała się na spacer z Babcią „co by mama mogła sobie porobić nieco biżuterii” – to właśnie porobiłam. Ciśnienie mi tak podskoczyło, że Kochana Babcia Mej Małej Przeszkadzajki – a moja Mama – przerażona poziomem mej wścieklicy zaoferowała (oczywiście po wcześniejszym doprowadzeniu mnie do wrzenia stwierdzeniem: „co tanie, to drogie”), że sfinansuje mi zakup „porządnej lutownicy”. Wybrałam VersaTip 2000 firmy Dremel (paragon, 2-letnia gwarancja, przesyłka kuriesrka – wszystko jak należy – ale i tak w najtańszej znalezionej ofercie! – nie poddam się tak łatwo! ;) Czekam aż do mnie dotrze... może wtedy wreszcie uda mi się sfinalizować 4 projekty, których z braku narzędzi i umiejętności lutowniczych nie mogę skończyć od trzech tygodni! (stąd też moje długotrwałe, blogowe milczenie – tak bardzo chciałam okrasić wpis fotą którejś z mych najnowszych prac...)
A Wy nie dość, że pamiętajcie, to stosujcie się do mądrości przysłów i uczcie na mych błędach – „CO TANIE, TO DROGIE”! :)

Mam nadzieję, że sprawdzi się lepiej od taniego poprzednika...