Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ceramika. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ceramika. Pokaż wszystkie posty

sobota, 31 lipca 2010

Real kontra wirtual

Jak na razie ze sprzedażą internetową cisza... – na szczęście jest jeszcze (może mało reprezentacyjny, ale za to skuteczny) sklep mojego Taty (Kraków ul. Krowoderska 9)! :) Dostałam tam swoją gablotę i trochę miejsca na wystawie zewnętrznej i od trzech lat prezentuję w nim (oczywiście z możliwością kupna) moją biżuterię ze szklanych koralików (na wizażu slangowo, aczkolwiek trafnie, określa się takie wyroby mianem „zwyklaczków” :)

Błagam o wybaczenie jakości tych zdjęć - nie umiałam ominąć refleksów odbitych od szyby...

Muszę się pochwalić, że moje korale nabyła tam sama Anna Polony! Dzięki temu miejscu zdobyłam również biżuteryjną renomę międzynarodową – dwa lata temu przemiła para starszych Anglików w okresie świątecznym zrobiła zakupy moich wyrobów dla żeńskiej części całej rodziny (zgarnęłam wtedy jednorazowo chyba z 300PLN – taki utarg ze „zwyklaczków” to całkiem niezłe osiągnięcie – wierzcie mi), a rok później w wakacje wrócili, by dokupić jeszcze małe co nie co (oczywiście zostali potraktowani z odpowiednim uśmiechem i rabatem :) Teraz już „zwyklaczki” nie schodzą tak ładnie jak kiedyś (za dużo się takiej biżuterii narobiło przez te trzy lata), ale wciąż (jak na razie) są głównym źródłem mych biżuteryjnych dochodów. Toteż zostawiwszy Małą Marudę z tatusiem spędziłam dzisiejsze przedpołudnie „uzupełniając stany” (bardzo mi się podoba to sformułowanie z fachowego słownika handlowego ;) i aranżując nową „przestrzeń wystawową” (kolejna lingwistyczna gwiazdeczka!) z ramki (odpowiednio podrasowanej akrylową złotą farbką) po jakiejś starej reprodukcji i oklejonego materiałem (resztki po szyciu obicia na kanapowy materac) styropianu (pozostałości z ocieplania dachu) :)


Na takowoż zaaranżowanej „nowej przestrzeni wystawowej” postanowiłam umieścić ostatnio powołane do życia ceramiczne naszyjniki. No to wyścig czas zacząć! Gdzie się szybciej sprzeda – w realu (sklep CASIO ul. Krowoderska 9 w Krakowie) czy w wirtualu (Galeria DecoTrendy, Alterszafa)?!Tik, tak, tik, tak, tik, tak...

czwartek, 15 lipca 2010

Kolory na lato

Dziś na odwrót – mało tekstu, dużo zdjęć :) zabawa w kolory mnie wciągnęła – efekty poniżej:

Moje skojarzenia - greckie; Draka skojarzenia - azteckie - niech mu zatem będzie: "Red Azteca" :)

Tym razem filmowo - "Blue velvet"



Kolekcja trzech naszyjników o podobnej formie - w centrum ceramiczne, szkliwione koło - z trzech stron ozdobione szklanymi koralikami w odpowiednich odcieniach - zwieńczone szyfonową wstążką. Szczególnie zadowolona jestem z drobnych, metalowych ozdób - listków i ważek - dodających naszyjnikom magicznego wdzięku :) Od góry: "Wielki błękit/Deep blue"; "Wrzosowa wróżka/Heather-forest fairy"; "Indiańskie lato/Indian summer".

A to popełniłam sobie z łakomstwa i tęsknoty ;) - bo baaaardzo mi brak śródziemnomorskich cytrusów, których z okazji karmienia piersią jeść nie mogę :(

Liczę na komentarze!!! ;)

sobota, 10 lipca 2010

Chimery srebrny ogon ;)

Źle ostatnio zaczęłam. A chcę żebyście zrozumieli i docenili (choć zapewne tylko ja postrzegam to jako heroiczny wyczyn) ten fenomen (nie, nie meteorologiczny – socjologiczny... albo psychologiczny?... emocjonalny?... interpersonalny?... - whatever) Jestem osobą zasadniczo mało „społecznościlubną” (delikatnie powiedziawszy) – innymi słowy: jak miałabym się utożsamiać z jakąś postacią filmową lub serialową to byłby to poczet wcieleń najbardziej antypatycznych z ogólnie akceptowalnych: House, Debra Morgan (z „Dextera”), siostra Alojzyna (Meryl Streep z „Wątpliwości”), Melvin Udall (Nickolson z „Lepiej być nie może”), Boris Yellnikoff (narrator „Co nas kręci, co nas podnieca” – „Whatever works” - uprzejmie przemilczę kwestię przetłumaczenia tego tytułu) itp. itd. itp. Bardziej obrazowo: konto na Facebooku założyłam sobie za namową brata i zaglądam na nie średnio raz na dwa tygodnie (konta na naszej klasie nie posiadam w ogóle). Nie pociągają mnie i nigdy nie pociągały portale społecznościowe, nigdy dotąd nie korzystałam z żadnego forum, a użytkowników (zarówno autorów jak i czytelników) blogów (a teraz i twittera itp.) uważa ...ła... –m za dziwolągi. (A jak wysyłam życzenia świąteczne to wysyłam je do kilku osób, z którymi jestem zżyta, a nie hurtem do wszystkich „znajomych” ze wszystkich lat edukacji...) Toteż doczekałam się pieszczotliwego stwierdzenia: „bo Ty wolisz nielubić ludzi, niż coś robić” – i muszę przyznać, że jest w tym sporo prawdy (zwłaszcza co do pierwszej części)... ale litości! - staram się z tym walczyć... ;) (kilka lat wstecz na tej samej fali podsumowywania mego „nastawienia do otoczenia” usłyszałam: „zostaniesz starą, polonistyczną panną” – co na szczęście się nie sprawdziło ;) Zatem chyba należy mi się choć nieco uznania w ramach „pokonywania własnych słabości” i możecie mi przyznać, że walczę dzielnie – piszę bloga, staram się pojawiać na digarcie i deviART’cie, a teraz jeszcze naginam swą antytowarzyską i antyspołeczną osobowość do wymogów forum internetowego pełnego osobniczek będących klasycznymi przedstawicielkami „grupy społeczno-artystowskiej”, którą z subiektywnego punktu widzenia scharakteryzowałam we Wstępie... Ja się podziwiam. Chociażby za tytuł mego wizazowego wątku: „Chimery srebrny ogon” (brat stwierdził, że to brzmi jak nazwa jakiejś karty RPG... sama przyznam, że trochę pretensjonalne - no ale...) – 90% tytułów „prywatnych wątków” na forum brzmi (nikogo nie urażając!) mniej więcej w tym stylu: moje biżutki, moje próby, moje początki, moja biżuteria, moje biżuteryjne wprawki, moje kolczyczki, moje wrapki, moje artkleje, moje koraliczki, moje błyskotki... albo (ulubiona przeze mnie grupa tytułów): nieśmiała nowicjuszka prosi o ocenę...; zawstydzona początkująca prezentuje...; niepewna swych zdolności prosi o komentarze...; pokazuję i już się boję...
No, to musicie przyznać, że na tym tle „Chimery srebrny ogon” brzmi wybornie! :) Z resztą chyba udało mi się forumowiczki co-nieco zaintrygować, bo mam już sporo (jak na totalnie początkująca ;) komentarzy (chyba, że to normalka na forach, tylko ja nieprzyzwyczajona bo i skąd) – oczywiście prawie samych pozytywnych – z czego w opinii ogółu powinnam być dumna i zadowolona, a z czego jeszcze do niedawna nie byłam... i znów tłumaczę me tajemnicze zachowanie: mam teorię, że na każdym forum (jak i w każdej „realnej” grupie społecznej) istnieje grono osób, które są miłe, sympatyczne, kochane, „do rany przyłóż” i zawsze pomogą, przytulą, pochwalą, docenią... (ogólnie rzecz biorąc – przeciwieństwo me) – i przeważnie tak się składa, że z racji typu ich osobowości zawsze i wszędzie ich pełno (co na forum przekłada się na: i każdy wątek muszą skomentować). Otóż założyłam, iż początkowe wpisy na „Chimery srebrny ogon” (co zresztą potwierdza ich treść) są od takich właśnie osób, a co za tym idzie – ich właściwy przekaz brzmi: „witamy! nieśmiałą, skromną, zawstydzoną nowicjuszkę! (bo wszak taka powinna być nowicjuszka wobec zasiedziałych, starych wyjadaczek, którym nie pierwsza setka wpisów na forum już pękła...) nic się nie przejmuj – wstąpiłaś na kochające łono rodziny biżuteryjek – teraz już wszystko będzie dobrze!” – i z czego się tu cieszyć? Ale z czasem (po kilku dniach) pojawiły się też komentarze konstruktywne – z „ciekawą krytyką” i sugestiami, które są cenne, słuszne oraz wzięte pod uwagę :) Wpisało się też już parę dziewczyn, których prace szczerze podziwiam i są dla mnie wyznacznikiem dobrej, oryginalnej, precyzyjnej „roboty” – oczywiście właśnie z racji „kalibru” wystawiających komentarze te nie są już tak cukierkowate i pełne zachwytów, ale to z nich (również ze względu na „kaliber” wystawiających) najbardziej się cieszę. Grunt, że zostałam zauważona – w sensie, że zaczęłam „istnieć w towarzystwie”, weszłam w magiczny krąg wtajemniczenia, zostałam dopuszczona do „kliki” ;) – i mam nadzieję, że za jakiś czas będę się mawiało: „no znam - Chimera – całkiem nieźle lasce idzie” ;)

Mam nadzieję, że osoby z biżuteryjnego forum wizazu czytające tego posta nie czują się w żaden sposób urażone mym grubiańskim podejściem z elementami tendencji do „nielubienia ludzi” ;) – bardzo dziękuję za wszystkie wpisy – szczególnie te początkowe, które otworzyły „rozmowę” na temat moich wyrobów i nota bene wprowadziły mnie w „świat wizazowych biżuteryjek” :) (drobna dygresja – mój ulubiony wpis – który, jak dotąd, przyniósł mi najwięcej radości i satysfakcji i dumy z tego co robię – to wpis kasi_kati – (jak ktoś ciekawy czemu – niech przeczyta ;) - baaaardzo dziękuję!)
Osoby „spoza wizazu” – zapraszam na mój wątek – Chimery srebrny ogon! :)

P.S. jako że z okazji tego postu trza było czytać i czytać i czytać i żadnych obrazków - na deserek me ostatnie biżuteryjne wyroby - miałam ochotę na nieco kolorków, więc wykorzystałam nabyte na jubinale korale ceramiczne:


Od dołu: naszyjnik "Barwy radości (nie mylić z barwami szczęścia! ;)/Colorful joy" i komplet "Śliwki na lato/Summer plums" ;)

piątek, 11 czerwca 2010

Zgłosiłam się...

No, zmobilizowałam się i wysłałam zgłoszenie swej skromnej osoby na artystkę galerii Pakamera.pl :) oto jego treść:

Mam na imię Zuzanna ale jako pseudonim biżuteryjny wybrałam postać Chimery – śródziemnomorskiej bestii stworzonej z trzech pierwiastków: siły lwa, zdolności żywicielskich kozy (wszak pamiętamy kto wykarmił Zeusa) i przebiegłości węża - a do tego ziejącej ogniem, który nie tylko niszczy, ale i oczyszcza i przetapia i hartuje... Czyż nie jest to symboliczny wizerunek kobiety?... Zwłaszcza tej zajmującej się alchemią szlachetnego srebra (próba 999) zaklętego w glince Art Clay? Zaczynałam tworząc projekty ze szklanych koralików, potem pojawiły się muszle, perły, kamienie półszlachetne, ceramika... – wciąż kocham układać z nich biżuteryjne historie, ale obecnie mą uwagę skupia PMC (Precious Metal Clay), z którego wymyślam wisiorki i kolczyki inspirowane duchem śródziemnomorskości (mediterana spirit).
Dotychczas robiłam to dla siebie, dla rodziny, dla znajomych... teraz chciałabym wyjść „do ludzi” – pochwalić się i podzielić.

Zapraszam na moje profile na http://chimera-mediterana.deviantart.com oraz http://chimeramediterana.digart.pl
a także na mój art-blog: www.chimera-mediterana.blogspot.com

:) I wysłałam im po jednym zdjęciu pięciu moich prac:

1 - "Perłowe groty/ Pearl spears" - kolczyki
2 - "Księżycowa kawa/ Moon coffee" - naszyjnik
3 - "Podwójne espresso/ Espresso dopio" - kolczyki
4 - "Jesienna wiosna/ Autumn-spring" - naszyjnik

5 - "I przyszło lato/ Summer came" - naszyjnik
(zdjęcia pierwszych czterech projektów prezentowałam już we wcześniejszych postach)

Zobaczymy co z tego będzie :)
Trzymajcie kciuki!