Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pozabiżuteryjnie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pozabiżuteryjnie. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 5 lipca 2012

wartościowanie


jak sprawdza się swoją wartość?

czy jeśli traktuje się nas jak powietrze, to znaczy, że jesteśmy lekkie, zwiewne, nie można bez nas żyć?...
czy jeśli nie widzi się naszego zmęczenia i wyczerpania, to znaczy, że jesteśmy tak czarujące, tak urocze, że bijący od nas blask piękności przyćmiewa sińce pod oczami?...
czy jeśli obwinia się nas o wszystko, to znaczy, że jesteśmy jak boginie - skinienie naszego palca rzuca świat do naszych boskich stóp i marszcząc boskie brwi ferujemy śmiertelne wyroki?...

ile jesteśmy warte
kiedy nikomu nie zależy na wycenie?

czasami, robiąc biżuterię myślałam, że jestem wyjątkowa, że to mnie w pewien sposób wyróżnia, nawet jeśli jest zwyczajnym, w pełni łatwo dla każdego wyuczalnym nawlekaniem fragmentów łańcuszka, zaciskaniem koluszek, wytapianiem kulek na końcu srebrnego drucika... a teraz pustka 
- omija mnie zapach ciasta wyciągniętego z piekarnika... coraz mniej czuję się sobą

nie wszystko można zgonić na burzę hormonów
przynajmniej Dobry Bóg zostawił nam kawę

crimson coffee




poniedziałek, 25 października 2010

W kwestii smaku... ze szczyptą gemmologii

Długo zastanawiałam się jak to ująć... bo nie do końca chodzi o jakość, piękno czy splendor. Wydaje mi się, że dobre i trafne byłoby tu określenie „design” (aktualnie wyświechtane i wypaczone na wszelkie możliwe strony i sposoby), którego z zasady nie lubię, aczkolwiek w tym przypadku idealnie oddaje mą myśl... a zatem – „design” (to co sami projektujemy dla własnej wygody i smaku... – O! smak! – to też jest dobre określenie – o ile oczywiście nie odbieramy go stricte kulinarnie ;)... a zatem – design/smak naszego życia kształtują święta. Wiem, że każdy kto to czyta zwizualizował już sobie choinkę, ale mi chodzi o święta w szerszym tego słowa znaczeniu – w znaczeniu „bazowym” – chodzi mi o wyrwę w strumieniu codzienności – o czas zabawy, bezużyteczności, karnawału, zamiany – właściwie o bezczas, bo wtedy (kiedy trwa prawdziwe święto) wszystkie doczesne sprawy powinny zostać zawieszone, zniknąć, wyparować... – wtedy przestaje się żyć a zaczyna „smakować życie”. A wiadomo – im staranniej przyrządzi się danie - im więcej czasu spędzi się na dobieraniu najlepszych składników, właściwych proporcji, odpowiednich przypraw... – tym lepiej smakuje i tym większą satysfakcję daje kucharzowi. (uwaga na przenośnie!) Uwielbiam gotować!

No i dlatego na trochę znikłam. Drako obchodził 30 urodziny i jak już wspominałam dość szybko zorientowałam się, że raczej nie ucieszyłby się z kolczyków tudzież wisiorka z AC... musiałam więc wykombinować coś innego dla mego drogiego TŻ (dygresyjka drobna – skrót „TŻ” znalazłam na wizażu (choć pewnie powszechny jest w necie, ale powiedzmy, że ja mało użytkowo netuję toteż nie spotkałam się z nim wcześniej) i ujął mnie za serce totalnie... no - wymyślili, ci co nie znali, co znaczy? Toważysz(ka) Życia! Piękne! Tak niesamowicie przestronny semantycznie, że można pod nim ukryć niezobowiązującą znajomość, partnera, przyjaciela, męża, konkubenta, bratnią duszę, brata, siostrę, współlokatora, domowego kota, psa, pchły (jeśli ktoś ma)... – jednocześnie nie wartościując (wszak powszechnie wiadomo, że pospolicie, językowo „mąż” stoi „wyżej” od „chłopaka”...), nie oceniając i nie przypisując dodatkowych funkcji poza tą jedną najistotniejszą – że ktoś jest Z NAMI. Że nie jesteśmy sami. No i pięknie brzmi – z delikatną patyną, z precyzyjną dbałością o to, co naprawdę się mówi.... Towarzysz Życia... - rozczuliłam się.) Wracając do „wątku głównego” – były 30 urodziny Draka i biżuteria (jak i blog i decoupage i wszystko poza Bernaszkiem :) musiała ustąpić miejsca przygotowaniom do tego święta...

Jedną z przedświątecznych czynności czasochłonnych było przyrządzenie zaproszenia ;)

Ale warto było, oj warto – kto uczestniczył, może poświadczyć (mam nadzieję) :) A jako, żem wyborową a wyborną kucharką jest, postanowiłam upiec dwie pieczenie na jednym ogniu i przy okazji urządzić również sobie urodzinki (mam trzy dni po Draku hehe) - i tu (dziękuję wszystkim wytrwałym czytelnikom, którzy przebrnęli przez obszerny, a powyższy wstęp) pojawia się biżuteryjny powód, dla którego zdecydowałam się wspomnieć o osobistych przeżyciach świątecznych ;) Urodziny TŻ zorganizowałam w formie... nazwijmy to „zaawansowanej gry miejskiej ze spójnym scenariuszem” (dobra jestem, a co!), w której brały udział trzy drużyny, wykonujące zadania specjalne... Jednym z zadań pierwszej drużyny było kupienie mi kwiatów, drugiej zrobienie dla mnie kartki okolicznościowej wraz z wkładem słownym, zaś trzeciej odebranie mego prezentu-książki i wpisanie weń dedykacji :) Cobym, jak wybiorę się w listopadzie na Giełdę i Wystawę Minerałów i Wyrobów Jubilerskich :)P nie musiała się co chwilę pytać „przepraszam, a co to za kamień” ;)

Dla czytających dedykację - w urodzinowej zabawie występowałam jako "Najjaśniejsza Zuzanna Wspaniała" (umiem się docenić hehe) - stąd też monarchistyczne wtręty ;)

Jeszcze raz dzięki przemiłym darczyńcom (i poetom hehe)!

środa, 26 maja 2010

Zero interpersonalne

Toscana

Ja jednak jestem interpersonalnym, medialnym i marketingowym zerem. Byłam wczoraj na spotkaniu autorskim z Małgorzatą Matyjaszczyk (wyjaśnienie no 1: wspominałam już o Matyjaszczyk – szczęśliwa kobita, której udało się wyjechać do Toskanii, gdzie obecnie mieszka, pracuje jako gosposia u księdza i pisze bloga, który został zauważony przez żonę właściciela wydawnictwa Feeria i w związku z tym wydany w formie książkowej - książka okazała się hitem i bestsellerem i właśnie w księgarniach ukazał się jej drugi tom; wyjaśnienie no 2: tak właściwie to byłam na tym spotkaniu nie ze względu osobistego uwielbienia dla Toskanii tudzież Pani gosposi (zasadniczo interesował mnie jedynie aspekt, jak udało jej się z bloga wydać książkę – no i się dowiedziałam – szczęście, znajomości i kontakty...) jeno z okazji dnia matki, bo zabrałam moją Mamę, która - jak podejrzewałam i z czego bardzo się cieszę - była oczarowana i książką i Toskanią i Panią gosposią) – spotkanie w miłej włoskiej knajpce na Krupniczej, winko od wydawcy za free, autorka w czerwonej sukience z „pustym” dekoltem i prostymi, krótkimi kolczykami z czerwonego marmuru (a może był to nawet i prawdziwy koral...) w kształcie baryłek. Ogólnie było miło i swojsko. Wróciłam do domu, położyłam się spać i w mrokach dochodzącej północy olśniło mnie – oczywiście zbyt późno. Dlaczego ja nie zrobiłam przepięknego kompletu biżuterii, lub chociaż naszyjnika, albo samych kolczyków, nie nazwałam go/ich „tchnienie Toskanii”/”Toscanean breeze” albo „Słoneczne marzenia”/”Sunrising dreams”, nie zapakowałam ślicznie w pudełeczko ozdobione nowo stworzonym logiem z nazwą „Chimera – mediterana spirit” i nie wręczyłam po spotkaniu Pani Małgorzacie wyrażając swój zachwyt dla autorki i Śródziemnomorza, którego Toskania wszak jest integralną a ważną częścią???!!! Zero!!! Dzisiaj oczywiście na jej blogu ukazało się już sprawozdanie z całego spotkania i zachwyty dla przybyłych czytelników i podziękowania za wyrazy uznania i drobne prezenciki (np. bukiecik konwalii) i gdyby tylko dostała ten komplecik biżuterii, lub chociaż sam naszyjnik, lub kolczyki z pewnością przeczytałyby o nich w dzisiejszym poście rzesze jej wielbicielek... ale nie przeczytają, bo iluminacja przyszła zbyt późno. Powinnam sobie zafundować jakieś ćwiczenia umysłowe, nim zupełnie się pogrążę z okazji przegapiania takich okazji i niewpasowania w obowiązujące trendy...
Dalmacia

PS. A w dodatku jestem niefajna, bo nie uległam obecnej „modzie na Toskanię” i choć z przyjemnością bym się tam wybrała i zwiedziła i nawet nieco pomieszkała, pozostaję wierna mej miłości do Dalmacji, ze szczególnym uwzględnieniem wysp!

wtorek, 11 maja 2010

Money, money, money, money...

Udało mi się zgromadzić (oczywiście proces gromadzenia trwał nieco dłużej niż od początku maja) ok. 700zł. Uważam to niemalże za cud. Skończyły się dla mnie szczęśliwe czasy studenckie, finansowane przez szczodrych Rodziców i Uniwersytet (hojnie rozdzielający stypendia naukowe), kiedy to głowę zaprzątały mi jeno własne potrzeby i zachcianki. Obecnie mam rodzinę - małego Berniego, dużego Draka i włochatego Tiborka, którym w pierwszej kolejności trzeba zapewnić coś do zjedzenia (w czym niezastąpiona jest moja Mama - :)* ), zapas pieluszek, paliwo do baku, kocie żarcie i czysty żwirek. Pomijam oczywiście cały szereg drobniejszych wydatków związanych z myciem, praniem, sprzątaniem, gotowaniem... - i takimi tam nudnymi, fizycznymi a niezbędnymi rodzajami mej działalności pozaartystycznej.

Moje chłopy :)

Otóż, kiedy te wszystkie małe, przyziemne potrzeby zostaną zaspokojone i resztę pięknie szeleszczących banknotów i dźwięcznie brzęczących monet można wydać na drobne przyjemności - mój mąż kupuje sobie tytoń do fajki a kotu przysmak-kiełbaskę, ja kupuję małemu nową czapeczkę a sobie ciacho lub Politykę i na materiały do wyrobu biżuterii zostaje magiczne, idealnie okrągłe, pękate i puste w środku... zero. Toteż wprowadziłam zasadę - nie ruszam funduszy domowych - ALE - co dostanę osobiście od Dziadków, Rodziców, Wujków itp.... - to moje i tylko moje. Co zarobię na sprzedaży kolczyków, naszyjników, wyrobów decoupage, wizytówkach itp.... - to moje i tylko moje (tak, tak - nie jestem totalnym żółtodziobem, ale teraz nie miejsce, nie czas - o mych dotychczasowych "bojach biżuteryjno-decoupage'owych" napiszę w innym poście). Reguła dosyć okrutna i mogąca wzbudzać "moralne wątpliwości" - szczególnie w sytuacjach kiedy trzeba dodatkowo napełnić bak, albo kupić nową pościel (bo wszystkie poszewki już tak dziurawe, jak cały nasz domowy budżet), albo pożyczyć od Rodziców na jedzonko dla kota lub ponad-przewidzianą pakę pieluch, bo młody sika jak szalony... - a ja niczym lwica bronię tych odkładanych funduszy i nie pozwalam uszczknąć ni złotówki, na żaden cel, w żadnym wypadku, bo wiem, że inaczej nigdy z niczym nie ruszę do przodu. Może okrutne, ale prawdziwe. Z resztą domownicy tak naprawdę wcale się nie skarżą - bardziej ja mam wyrzuty sumienia (że przydałaby się nowa rękawica kuchenna, że do kwiatków potrzebny nawóz na wiosnę, że kawa się kończy przedwcześnie i rozpaczliwie...) - ale z tym trzeba walczyć ;)
W każdym bądź razie - udało się zgromadzić ok. 700zł i wciąż, pomału gromadzi się coraz więcej, a zbliżają się moje imieniny - 24 V - wtedy wybije godzina zero - wtedy bez większych sentymentów pozbędę się całej nagromadzonej gotówki i.... (ach, jak tylko o tym pomyślę robi mi się ciepło na sercu i motylki czuję w żołądku) - i... (sporządziwszy wcześniej odpowiednia listę zakupów) - zakupię wszystko co do wyrobu biżuterii w technice Art Clay mi się tylko zamarzy!
I dopiero się zacznie... :)

Jeszcze kilka rzeczy "deku", które przyczyniły się do wyżej opisanego "zgromadzenia" ;)
Fotki "zasłużonych" w tej sprawie kolczyków i naszyjników dodam w kolejnych postach